Doorgaan naar hoofdcontent

Het is moeilijk bescheiden te blijven


"Met wie heb jij nog iets goed te maken?", was de vraag die op mijn kaartje stond. We deden in de Ojee is okeles het Lef-spel. Je mag dan kiezen of je een vraag naar waarheid gaat beantwoorden of dat je een opdracht gaat doen, die je eigenlijk niet durft. "Geef een medespeler een kus", is een van de beruchte kaartjes waar je als 12-jarige niet op zit te wachten. Of misschien toch wel. Mijn vraag was dit keer wel heel relevant, zo vertelde ik de kinderen. "Ik ben gistermiddag heel boos geworden op een jongen uit de les. Zo boos dat ik bijna ontplofte." Verbaasd keken een paar kinderen mij aan. Dat konden ze zich waarschijnlijk niet bij mij voorstellen. En ik vertelde over hoe hij over mijn grens ging, dat hij brutaal was geweest en andere kinderen pijn deed.

Was ik uitgeleerd?
Een paar weken hiervoor, zat ik in de tuin van een vriendin een kopje thee te drinken. Ik had vlak daarvoor Rots en Waterles gegeven en was nog aan het nagenieten. "Maar het is toch niet echt een makkelijke groep die je nu hebt?", vroeg ze mij. Deze kinderen hadden het afgelopen jaar flink wat meegemaakt, waardoor de sfeer in de klas tot een nulpunt was gedaald, voordat ik kwam. Natuurlijk waren er nog wel eens wat akkefietjes, maar ze waren steeds beter in staat om het zelf op te lossen. Ik had die dag een hartje (snoepje) gekregen: "Omdat u zulke fijne lessen geeft en we het met elkaar zo goed hebben", was de reden geweest van het meisje die het hartje aan mij gaf. Ik was er dankbaar voor. Dankbaar ook dat ik dit werk mocht doen. "Eigenlijk heb ik geen moeilijke klassen meer de laatste tijd, het gaat me steeds beter af om negatief gedrag van de kinderen om te buigen." En ik besefte ook dat het al lang geleden was dat ik echte leermeesters had gehad. Kinderen die het bloed onder mijn nagels vandaan haalden, of iedere les al vechtend binnenkwamen. Terug in de auto mijmerde ik nog wat na: was ik uitgeleerd, werd het tijd voor een nieuwe uitdaging?

Het lag zeker niet aan mij
Manlief Erwin kreeg die week voor zijn verjaardag een t-shirt met daarop de tekst "het is moeilijk bescheiden te blijven, wanneer je zo goed bent als ik." We lachten er hartelijk om en zochten voor de kinderen op YouTube het bijbehorende liedje op. Erwin besloot om het shirt eens aan te trekken naar zijn werk om te kijken hoe de studenten daar op zouden reageren. En zoon Jerome wilde hem graag aantrekken naar de voetbaltraining. Hij vertelde over een teamgenoot die altijd heel hard riep dat hij de beste voetballer was. Hij wilde altijd de vrije trappen nemen en eiste de bal dan op. Wanneer hij vervolgens de penalty miste dan lag het niet aan hem, maar aan de bal, de keeper of zijn medespelers. Het liedje bleef in mijn hoofd rondzingen en opeens besefte ik dat ik misschien wel een beetje was gaan lijken op die voetballer uit Jerome zijn team. Ook ik had de neiging om mezelf als expert te zien in het begeleiden van kinderen. En als het een keer minder ging in de les, dan lag het zeker niet aan mij. Ai.

Dat heb je mooi uitgelegd
Na hoogmoed komt de val. En daar kwamen allerlei herinneringen bij op. "Kijk mam, ik kan met losse handen fietsen" riep mijn dochter trots, waarna ze de macht over het stuur verloor en op de straat terecht kwam. Ooit had ik in de eerste rots en waterles een jongeman die zo enthousiast (lees: overmoedig) werd over het doorslaan van het houten plankje. Dat hij het bij thuiskomst meteen ging proberen. Een week later kwam hij binnen met een gipsarm. Ook ik was wat overmoedig geweest met mijn gedachte dat ik alle kinderen nu wel aankon. Totdat dus mijn grote leermeester kwam, die het bloed onder mijn nagels vandaan haalde. Ik was boos geworden, heel boos. En nu besefte ik dat ik het ook anders had kunnen oplossen. Door te reageren vanuit mijn hart, door kalm te blijven, door het om te buigen. Ik had dus nog wat goed te maken en heel wat geleerd. De kinderen in de les luisterden ademloos toe. "Wat heb je dat mooi uitgelegd", riep een jongeman, die ook regelmatig dacht dat hij alles al kon. "Dat klopt, ik ben ook een hele goede juf!" En daar werd dan weer hartelijk om gelachen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...