Doorgaan naar hoofdcontent

Holland has got talent


 
“Op een houten bruggetje, zat een krokodilletje. Iedereen die langs liep, beet hij in zijn billetje. Stoute, stoute krokodil,, mag niet bijten in mijn bil. Zal politie halen, billetje betalen.” Daar stond ze, amper 4 jaar oud, voor het campingpubliek tijdens de talentenjacht, die de kinderen zelf hadden georganiseerd. Ze had een zware stem, keek recht voor zich uit, met een vinger in haar mond en aan het eind wierp ze een glimlach naar de jury. Die enthousiast reageerde met “tingelingelingeling”. Ze hadden afgesproken dat dit betekende dat ze het goed vonden. “Eeeeeuuuuummm”, was een teken van afkeuring en betekende het einde van de talentenjacht voor de kandidaat.

 

Er bleek veel talent rond te lopen op deze camping in Zuid-Frankrijk. En niet alleen bij de kinderen. Zo was er Margo van 16 die prachtige foto’s van paarden en honden kon maken en die vervolgens ging bewerken in Photoshop. Onze eigen hond Saar mocht bij haar op fotosessie. En dan was er Melissa die in de namiddag zich in de schaduw van de bomen zich terugtrok met haar haakwerkje. Ze maakte een prachtig gordijn en vertelde daarbij dat ze een eigen handwerkshop aan het opzetten was. En dan was er Peter die de kinderen ’s avonds liet kennis maken met echte glimwormen. Want die zijn er nog in Frankrijk. Ademloos keken ze naar de kleine lichtjes verstopt in het hoge gras.

 

Ik mijmerde wat na over het fenomeen talent. De afgelopen maanden was er nog al wat over in het “pedagogisch vaknieuws” geweest. Het onderwijs zou meer uit moeten gaan van de talenten van kinderen. Andere vakgenoten vonden juist dat goed onderwijs vele malen belangrijker was. En haalden daarbij de 10.000 uur regel aan. Door je ergens gedurende lange tijd op te concentreren, kun je er pas echt goed in worden. Ik kon me een onderzoek herinneren van twee violistes van 6 jaar. De een was getalenteerd, de ander wat minder. Maar die ander ging keihard werken, volgde allerlei lessen en oefende dagelijks urenlang. Na een paar jaar bleek juist dit meisje veel meer vorderingen te hebben gemaakt.

 

Bij me zelf ging ik eens na, waar ik nu echt in gegroeid was de afgelopen jaren. En dat waren toch echt de dingen waar ik veel moeite voor had moeten doen. Tot mijn 18e jaar haalde ik alle diploma’s op mijn sloffen. Het kostte me geen enkele moeite en echt voldoening had ik er dan ook niet van. Totdat ik mijn rijbewijs ging halen. Daar bleek ik niet voor in de wieg te zijn gelegd en geen talent voor te hebben. Als het spannend werd, liet ik het stuur los. Op een kruispunt vergat ik naar rechts te kijken. Tot wanhoop van mijn rijinstructeur. Na 5 keer examen te hebben gedaan, haalde ik mijn rijbewijs. “Jij rijdt geen jaar schadevrij”, zei de instructeur bij het afscheid. Dat is ruim 20 jaar geleden en ik heb nog nooit een botsing gehad. Het komt vast door de lange voorbereidingstijd.

 

“Uw zoon heeft veel talent, mevrouw”, wist een jongeman op de camping mij te vertellen. Hij had zoon Jerome zien voetballen op het veldje en was onder de indruk. “Woooow, kon ik dat maar.” En ik vertelde hem over dat er meer nodig is dan talent om goed te kunnen voetballen. Jerome heeft het geluk dat hij een gezond en sterk lichaam heeft, dat hij een vader heeft die hem naar alle voetbalwedstrijden en trainingen brengt. Maar ook dat hij voor het voetbal veel moet laten, afspraakjes met vrienden, schoolfeestjes. Omdat hij vier keer in de week moet trainen. “Ooh, dat heb ik met judo”, wist hij mij te vertellen.

 

Zou het niet mooi zijn als ieder mens zich kan ontwikkelen in zijn eigen talent en daar heel erg goed in worden?

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...