Doorgaan naar hoofdcontent

Help, ik heb twee pubers in de tent


 

"Angela, gaan we zo zwemmen?" Het was half tien ’s morgens, de tweede dag van het vakantiekamp en we hadden net het programma voor de dag doorgenomen. “Eens even kijken, volgens mij hadden we afgesproken dat we dit in de middag zouden gaan doen, als het wat warmer is." "Maar je had het beloofd, wij willen nu zwemmen." In mijn gedachten ging ik terug naar alle beloftes die ik had gedaan, maar daar zat deze niet bij. Ik besloot voet bij stuk te houden . "Ja maar, Wij vinden  het niet eerlijk, we willen gewoon nu zwemmen." De twee “mannen” dropen af en gingen een potje tafelvoetballen.

 

“Mannen”, noemden we ze vanaf de eerste dag. Ze waren al echte tieners en de oudste mannelijke deelnemers van het kamp. ‘s Ochtends kwamen ze steevast wat later binnen. Ze hadden zich verslapen of waren druk bezig met het stylen van hun haar in het toiletgebouw.  De mannen hielden er van om grenzen op te zoeken en de discussie aan te gaan, die altijd begon met “ja, maar”. “Ja, maar ik wil als eerste brood, want ik heb het verdiend.” “Ja maar ik heb geen zin in dat spel.” “Ja maar, ik hou niet van afwassen.”

 

Op een ochtend kwam de campingbeheerder naar mij toe. Het toiletgebouw was ontzettend vies achtergelaten, overal wc-papier. "Tje, dat kan iedereen gedaan hebben", stelde ik voorzichtig vast. Maar de camping was aardig verlaten en de campingbeheerder was er stellig van overtuigd dat het die "grote jongens" waren geweest. Bij terugkomst besloot ik er in de tent in het algemeen  wat over te zeggen. Over dat we ons als gasten zouden gedragen en dus de ruimte netter achterlaten, dan we het aantroffen. “En anders stellen we een toiletjuffrouw aan”, suggereerde een van de jongere kinderen.

 

"Je moet nu echt ingrijpen", kwam mijn man mij vertellen toen ik met een groep kinderen de camping kwam oplopen. We hadden die middag koeien geknuffeld op een nabijgelegen boerderij en hij was bij de achterblijvers gebleven, die graag wilden zwemmen. Het zwemmen bleek geen zwemmen te zijn geweest, maar een spel om elkaar in het water te duwen. Het was uit de hand gelopen en niet iedereen vond het meer leuk. Er was zelfs een jongen die een bloedlip had opgelopen.

 

Ik nam de mannen even  apart, hoorde hun verhaal aan, waarin uiteraard weer veel “ja maars” in voorkwamen en vertelde ze wat ik had gehoord en gezien. “Als grotere jongen heb je ook een verantwoordelijkheid richting de jongere kinderen”, vertelde ik ze. Ze begrepen het en zeiden sorry. Ook de volgende dag lieten ze een andere kant van zichzelf zien. Ze hielpen de jongere kinderen met vlotjes bouwen,  vertelden ons wat ze zoal bezig hield, leerden de kinderen hoe je kon boeren en boden aan om brood in het dorp voor ons te halen.

 

Toen ze na twee uur nog niet terug waren, bleken de mannen toch eigenlijk nog jongens te zijn. De ketting van de fiets was er af gegaan en ze hadden het hele stuk gelopen. Bij terugkomst was er een handige jongen van net 8 jaar, die de fiets op zijn kop zette en met een takje de ketting er weer op wipte. Klaar.

 

 

 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...