Doorgaan naar hoofdcontent

Jezus, riep hij uit


De zweetdruppels stonden op zijn voorhoofd, een grimmig vertrokken gezicht. Hij deed een poging om de ustrasana te doen tijdens de yoga les, een achterover buiging die hem niet gemakkelijk af ging. "Jezus", riep hij uit en de stilte was verbroken. Er werd wat gegiecheld en er was een andere jongen die met een afkeurende stem zich nog eens afvroeg: wat zeg jij nou? Ik liet het even gebeuren en kwam toen tot het besef dat deze jongeman in de yoga les het had begrepen. Onbewust weliswaar.

"Ik hoorde zojuist in mijn linkeroor iemand om hulp vragen aan Jezus", begon ik mijn uitleg. "En dat is nu precies wat je leert van de oefeningen in de yoga die je lastig vindt. Je kunt het op wilskracht proberen, maar als je je over geeft, ontspant en het langzaam laat gebeuren, ben je pas echt met yoga bezig." "Oh sorry, het was er uit voordat ik het doorhad, Angela", fluisterde hij met een zachte stem. Hij voelde zich duidelijk wat ongemakkelijk bij dit alles. "Ah, ook dat is yoga, je intuïtiefs volgen. En als jij voelt dat Jezus aangeroepen moet worden, dan doe je dat."

"Wat heeft yoga dan met God of Jezus of Boeddha of Allah te maken?" was de vraag die daarop volgde. "Yoga heeft in mijn beleving niets te maken met een bepaalde godsdienst. Als je je verder gaat verdiepen in de oude geschriften, dan zal je zien en ervaren dat er wel iets is." "En vanuit die houding, begint je eigen zoektocht. Zoekt en gij zult vinden." Ja, die uitspraak kenden een paar kinderen uit de Bijbel. En een paar ook niet. Maar ze werden wel nieuwsgierig. "Hoe is de aarde dan ontstaan?" "En stammen wij echt van de apen af?" "Is er eigenlijk leven na de dood?" De yoga les kreeg opeens een andere wending.

Mijn vriendin had de afgelopen maanden de nodige klesha's (voor haar vervelende gebeurtenissen) op haar pad gehad. Ik wilde haar graag helpen en nodigde haar uit om samen met de yoga naar binnen te keren. "Heb je een vraag, is er iets wat we centraal kunnen stellen?", had ik haar vooraf geappt. Er kwamen heel veel vragen en we besloten er open in te stappen. Als je je opent, kun je namelijk ontvangen. En dat gebeurde ook. We ontdekten dat ieder mens beproevingen krijgt en van daaruit kan groeien. Een ziekte, een overlijden van een dierbare, geldproblemen, ruzie in de familie, het verlies van een baan, een ongeluk. Er zitten lessen in, voor jou. En je beseft dan pas als je je overgeeft, dat in diepe nood een hand wordt uitgestoken. Ook bij mijn vriendin.

"Kijk, dit ben jij", begon ik de yoga les voor de kinderen die over ditzelfde onderwerp ging. En ik had in mijn hand een zwerfkei. "Hoe oud zal hij zijn?" "Waar komt hij vandaan?" Met aandacht luisterden de kinderen naar het verhaal over de kei die ergens hoog in de bergen was afgebrokkeld en met de stroom mee naar beneden was gesleurd. Er waren momenten dat hij in een waterval terechtkwam, of in een draaikolk. Misschien kwam hij in tijden van droogte op de kant te liggen en stroomde hij daarna weer verder. Terwijl hij op een andere steen botste, er raakte een blutsje af. Door de weersinvloeden werd hij anders van kleur, ruwer, of juist zachter. En uiteindelijk werd hij door een graafmachine uit De Waal gehaald en kwam hij in het tuincentrum terecht, waar ik hem kocht voor 30 eurocent.


Wat is jouw bestemming en hoe stroomt jouw leven?

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...