Doorgaan naar hoofdcontent

Ik wil aandacht... NU

“Ik haat je, ik maak je dood, jullie allemaal.” Verbaasd keek ik toe hoe deze woorden uit de mond van een kleuter van amper vijf jaar oud kwamen. Zijn gezicht stond op onweer, hij schopte om zich heen. En de andere kinderen in de les bleven uit zijn buurt. Hij was duidelijk gefrustreerd geraakt, tijdens het tekenen. Ik besloot hem even “in zijn sop gaar te laten koken” en richtte mijn aandacht op het tekenen met de andere kinderen. Totdat ik opeens een klap hoorde en daarna hartverscheurend geschreeuw. De bank was op zijn grote teen gevallen en dat deed flink pijn. Ik nam hem in mijn armen en wiegde hem als een baby. Alle emoties kwamen eruit en langzamerhand werd hij rustig.

De volgende ochtend had ik ook iemand in mijn armen. Dochter Rosalie van 12 lag heerlijk tegen me aan op de bank in het zonnetje. Ik streelde haar gouden haren, masseerde haar handen en kietelde haar bovenarmen. “Mmm.” Samen genoten we van dit moment. Even helemaal niets, geen tijdsdruk, geen broer die het ogenblik zou kunnen verstoren met “ik ook, ik ook”. Complete ontspanning en liefdevolle aandacht voor elkaar. Het werd een mooi begin van de dag. Zonder te mopperen besloot ze na ons half uurtje “samen zijn” om een klusje in huis te doen: de was ophangen!

“Hoe kan ik de aandacht verdelen over mijn vier kinderen?” was een vraag die een moeder mij stelde. Ik kwam aan huis en zag twee kinderen voor de televisie zaten, de derde was aan het helpen me de tafel afruimen en de jongste zat nog aan zijn chocoladetoetje, waarbij hij zijn mond helemaal had volgesmeerd. Hij had er zichtbaar plezier in. We gingen op zoek naar de TOP-momenten, de momenten dat ze echt vol aandacht met een van de kinderen iets had gedaan. “Toen we een keer gingen dauwtrappen heel vroeg in de ochtend.” “Toen we samen in de auto liedjes gingen zingen.” “Toen we met de lego gingen spelen.” Van die momenten dat je niet meer denkt, maar gewoon bent. Liefdevol aanwezig zijn.

Zonder TOP-momenten gaan kinderen aandacht trekken. Mijn eigen dochter wordt dan heel tegendraads en antwoordt op elke vraag: “Nee” (als ze al een antwoord geeft). Kinderen die wat jonger zijn weigeren te eten, krijgen buikpijn als ze naar bed moeten, maken veel ruzie met hun broertjes of zusjes, vinden zichzelf zielig of overschrijden alle grenzen. In de klas zie je het ook. De grootste schreeuwers krijgen de meeste aandacht. Maar dat zijn meestal niet de TOP-momenten, maar FLOP-momenten. Ze worden gecorrigeerd op hun gedrag, zodat er meer rust ontstaat in de klas.


“Had ik jullie al verteld vandaag, dat ik jullie heel erg lief vindt?” Ik besefte ’s avonds dat ik niet echt aanwezig was geweest voor mijn kinderen die dag. Ik was weliswaar thuis geweest, maar met mijn gedachten heel ergens anders. Moe, chagrijnig, mopperend. Dit besef kwam pas toen ik eindelijk even tot rust kwam op mijn yogamatje. Ik sloop naar boven en zag nog licht branden in hun kamer. Ik klopte aan en hoorde een geïrriteerde “Ja?”. De boodschap dat ik hun lief vond, veranderde alles. Ze sprongen uit bed en we knuffelden elkaar. Liefdevolle aandacht.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...