Doorgaan naar hoofdcontent

Een OHM is geen tante



“A-U-M” De kinderen zongen voorzichtig mee met de mantra tijdens de yogales. “A-U-M”, klonk het voor de tweede keer. En bij de derde keer hoorde ik iemand zingen: “M-I-A-U-W”. Ik gluurde tussen mijn wimperharen door en zag een grote glimlach op haar gezicht. En ik besefte dat ze gelijk had. Waarom beginnen we iedere yogales met het zingen van de ‘A-U-M’ (OHM) en weten we eigenlijk niet eens waarom we dat doen?

Ik besloot er de volgende les een OHM-les van te maken. En vroeg man Erwin om hulp, want in de yogaboeken kon ik weinig informatie vinden over de betekenis van de OHM. En dat terwijl bijna alle yogabeoefenaars het braaf aan het begin van iedere yogales zingen. En de les er ook weer mee afsluiten. “Het is een ritueel, waarbij je je energiecentra opent en na de les ook weer sluit. Het is een aanroep, net als bij een gebed”, vertelde hij me. Maar daar namen we geen genoegen mee. De Wikipedia bleek een uitleg te hebben van het OHM-symbool, wat ik zelf niet direct kon plaatsen. Maar dat wel werd overgenomen door een groot aantal andere websites over yoga. Onze zoektocht ging verder.

“Weten jullie wat dit is?”, vroeg ik aan het begin van de les. Voor ons lag een afbeelding van het OHM-teken.  Er werd diep nagedacht. Daar hielden deze jongens wel van, van raadsels oplossen. “Ik ken dat teken van het Hindoeïsme”, wist iemand mij te vertellen. “Die tekens lijken wel op de tekens die je in de Koran vindt.”, vertelde een ander. “Ik zie er een 3 in!”, was een antwoord van de meest praktische jongeman. En ze bleken allemaal gelijk te hebben. De link met het Hindoeisme legde ik uit, maar ook met de drie letters A-U-M en de sanskriet-tekens, die misschien wel leken op het schrift in de Koran. En de 3 konden we herleiden tot de heilige drie eenheid. Maar er bleek nog meer in te ontdekken. “Als je hem omdraait, kun je er een boom in zien.” “He, kijk dat teken staat ook op mijn yogakussen!”. We waren al een stukje verder gekomen.
(bron: Wikipedia)

En terwijl we de OHM hadden gezongen met elkaar en we een aantal yogahoudingen hadden gedaan, ging de uitleg verder. ”De A is het onderste boogje (1) en dat staat voor rajas (activiteit), de U staat voor het bovenste boogje (2) aan de linkerkant en dat staat voor tamas (passiviteit). En de M is het rondje (3) er naast en staat voor sattva (harmonie, kalmte).” Gelukkig kwamen er wat voorbeelden om dit te verduidelijken. Er sprong iemand van zijn matje op en hij zei dat hij nu echt even heel hard moest rennen, hij hield het niet meer. “Kijk jongens, dat is rajas!”, vulde ik aan terwijl hij door de ruimte zijn sprintje trok. Er bleek ook iemand nogal slaperig te zijn. “Ah, we hebben hier iemand die in tamas is”. En de sattva kwam ook, toen we kalm op het matje zaten na de les en wat thee dronken.


Al luisterend naar een mantra, waarin uiteraard ook de OHM voor kwam. De kinderen lagen inmiddels ontspannen op een matje met hun ogen dicht en het leek wel of ze even in een andere wereld waren. “Het voelde alsof ik in de zee lag, of eigenlijk in de zee werd meegenomen”, vertelde iemand na afloop met een zachte stem. “Kijk dan is nu het symbool bijna compleet. Wat jij hebt ervaren is asmita samadhi, dat is het dakje (4) in het OHM-teken. “ “En dat puntje (5) er boven dan?” “Dat is wanneer je in Atman bent, maar daar zal ik de volgende les misschien iets over vertellen.” We sloten de yogales af  met het zingen van “tante”, om te ontdekken dat dit toch echt iets heel anders met ons doet dan de “A-U-M”. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...