Doorgaan naar hoofdcontent

Hou je kop nou eens


“Hou je kop nou eens”, klonk het van achter de laptop met een onvervalst Amsterdams accent. Vader nam niet de moeite om even op te kijken naar zijn kind en contact met haar te maken. Hij was verdiept in zijn laptop en zij in haar spel. Een schattig meisje van misschien net 4 jaar met een roze broek, roze trui en een roze strik in haar haar. Ze had een pleister op haar linkeroog en zat op de grond midden in de wachtkamer van het ziekenhuis. Terwijl haar ouders druk bezig waren met hun smartphone en laptop, had zij wat blokken gevonden waar ze heel lief mee aan het spelen was. De wachtkamer was gevuld met vooral oudere mensen die verlekkerd zaten toe te kijken. Waar het meisje overigens niets van merkte, want ze ging helemaal in haar spel op. Zodanig dat ze ook met een steeds luidere stem ging praten tegen haar blokken. “Nee, jij mag eerst en die ander moet wachten. Rustig aan, niet vallen.” Dat was het moment voor haar vader om uit zijn slof te schieten.

Ik voelde de irritatie bij me opkomen en had de neiging om deze meneer eens haarfijn uit te leggen waar zijn kind mee bezig was. Eigenlijk zou ik niets liever dan lekker op de grond er bij te gaan zitten om mee te spelen. De vorige keer had ik dat ook gedaan bij een ander spelend kind. En de tijd in de wachtkamer was omgevlogen. We gingen zelfs verstoppertje doen, zodat toen de dokter mij eindelijk kwam roepen, ik even zoek was. Hilariteit al om. Maar dit keer was het anders. In de woorden “hou je kop nou eens”, zat zoveel venijn dat ik het niet aandurfde om er iets van te zeggen. Dan zou er een scene worden geschopt in de wachtkamer van het ziekenhuis en daarmee zou het spel van dit schattige meisje helemaal verstoord worden. Tegelijkertijd vroeg ik me af: Wie ben ik om me hier ongevraagd mee te benoemen? Ik keek het meisje met een bemoedigende glimlach aan en ze speelde rustig verder.

Waarschijnlijk was ze niets anders gewend. De smartphone, iPad en laptop vervullen een centrale rol in ons leven, besefte ik een paar weken later. Ik liep op De Dijk in Volendam en zag daar grote groepen toeristen rondlopen. Allemaal met hun smartphone in de hand, waarmee ze werkelijk overal een foto van maakten. Van de ijscowinkel, mijn hond, een duif, maar vooral van zichzelf. Echt gekeken met eigen ogen werd er niet meer. En die foto’s werden waarschijnlijk dan ook direct vluchtig weer doorgestuurd of gepost. Waar iedereen dan weer op kon reageren. Ik dacht daarbij aan het televisieprogramma dat ik had gezien over de schilderijen van Van Gogh. Schilderijen met een eeuwigheidswaarde, waar soms maandenlang zorgvuldig en met aandacht aan werd gewerkt. De schepen in de haven, de lichtinval, de vogels, de kleuren. Echte meesterstukken die ook veel langer mee zullen gaan. dat kon niet gezegd worden van deze vluchtige kiekjes.

“Ping, ping, ping”, de piepjes van de nieuwe mobiele telefoon van Rosalie gingen tot laat in de avond door. Klasgenoten die elkaar appten waar ze mee bezig waren. “Eeeeel”.  “Echt?” “Ja cool man”. De volgende ochtend zag ze dat ze wel 40 berichten had gekregen en ze besloot om per direct uit de groep van What’s app te stappen. “Daar ga ik me niet mee bezig houden. Dat gaat helemaal nergens over.” En ik besloot dat ook te doen, omdat ik besefte dat ik ook langzamerhand werd geleefd door de smartphone. Waarbij ik soms wel 8 keer per dag ging kijken of er berichten waren binnengekomen. En dat ging echt ten koste van het normale contact met mensen. “Ik lees nog maar een keer per dag mijn e-mail en berichten”, vertelde ik vol trots aan iedereen die dat wilde horen. Maar het bleek lastiger te zijn dan gedacht.


“Ja, maar misschien is het wel belangrijk om toch even mijn mail te chekcen”, vertelde een stemmetje in mijn hoofd mij. “Nee, nu moet je echt kijken, want anders weet je niet welke kinderen zich hebben aangemeld voor de les van vanmiddag.” “Ach, even tussendoor kan toch geen kwaad, er is verder niemand thuis en ik verveel me.” Langzamerhand had dit stemmetje minder te vertellen en kwam er weer ruimte om “te spelen”. Net als bij het meisje met de roze strik in haar haar.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...