Doorgaan naar hoofdcontent

Ik mag niet voor mijn beurt praten

"Hoi mam", zei hij toen ik de voordeur open deed. Met een verwilderde blik in zijn ogen liep zoon Jerome langs me naar de keuken. "Honger!" En terwijl hij drie mandarijntjes achter elkaar naar binnen werkte, vertelde hij dat zijn dag "wel leuk" was geweest. Ik vertelde enthousiast over Saar (de hond) die wederom een konijn had gevangen. Maar het leek hem dit keer niet te interesseren. "Ik ga mijn huiswerk maken." En hij haalde zijn biologieboek uit de zware rugzak. Er viel een briefje uit, op de grond. Met daarop de tekst: "Ik mag niet voor mijn beurt praten."

In mijn herinnering ging ik terug naar een week geleden. Ik had een groepje jongens de rots en waterles uitgezet, omdat ze zich respectloos gedroegen. Richting de andere kinderen, maar ook richting mij. "Wat is respect volgens jou?", had ik na afloop gevraagd. Ja, ze baalden er ook van. Waren liever in de les gebleven, maar ze hadden zichzelf gewoon niet meer in de hand. We besloten wat spelregels op te stellen die keurig werden genoteerd op een vel papier. "Ik geef het goede voorbeeld." "Ik luister naar anderen." "Ik sta sterk, ook als het even tegen zit." De kinderen hadden met het contract ingestemd door een vingerafdruk met inkt er op te plaatsen. "Wat doen we als iemand zich er toch niet aan kan houden?", vroeg iemand zich af. "Dan moet hij het honderd keer overschrijven, voor straf."

En die straf had mijn zoon dus ook gekregen. Met een brok in zijn keel deed hij zijn relaas. Het zat hem niet lekker. Biologie was een van zijn lievelingsvakken en het thema cellen en organen sprak hem enorm aan. Enthousiast vertelde hij over de haar die hij onder de microscoop had onderzocht. Dat enthousiasme had hij blijkbaar ook in de klas gehad toen hij zijn vraag stelde, zonder zijn vinger op te steken. Dat deed hij wel vaker. En op de basisschool werd er altijd soepel mee omgegaan. Er werd een geintje van gemaakt. Maar deze leraar zag het toch anders en besloot hem strafwerk te geven. "Ik mag niet voor mijn beurt praten." En dat 40 keer herhalen.

Hij had al meer straf gekregen op zijn nieuwe middelbare school. "Ja mam, als je met potlood schrijft, dan krijg je puntenaftrek", zo verklaarde hij zijn 4 voor Frans. "En als je de berekening er niet bij schrijft bij je wiskundetoets, dan wordt het niet nagekeken." Er bleek ook een leraar te zijn die met zijn rode pen dikke strepen zette onder alles wat hij niet kon lezen. Ook daar gold een puntenaftrek voor. En van een vriendin hoorde ik dat haar dochter een 1 had gekregen, omdat ze tijdens de toets een geodriehoek wilde lenen van een klasgenoot. 

Die middag kwam dochter Rosalie thuis. Haar gezicht stond op onweer. Ook zij stoof door naar de keuken en stopte drie mandarijntjes achter elkaar in de mond. Met volle mond vertelde ze dat haar wiskundeproefwerk (die ze die ochtend moest inhalen) zoek was en ze dus veel later er aan kon beginnen. Waardoor ze te laat kwam voor de volgende les. "Ik werd er gewoon uitgestuurd en moest een briefje halen, mam. Zo oneerlijk." Uit protest besloot ze helemaal niet meer naar die les te gaan.


Ik had moeite om een glimlach te onderdrukken. Het worden pubers, die zo af en toe opstandig zijn, besefte ik. Laten we vooral ook naar ze blijven luisteren. In plaats van ze alleen maar te belonen en bestraffen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...