Doorgaan naar hoofdcontent

Laat jij je dochter alleen fietsen in het donker?


 "Laat jij je dochter 's avonds alleen over het dijkje in het donker naar huis fietsen?" had een moeder mij een paar maanden geleden met verwijtende stem gevraagd. "Ja, waarom niet?" De vraag had er voor gezorgd dat ik dochter Rosalie voortaan tegemoet liep, wanneer zij van de manege naar huis fietste. Ik zag haar dan in de verte aan komen rijden als een klein lichtpuntje dat steeds groter werd. Met een enorme vaart reed ze dan over het kronkelende dijkje waar geen verlichting was. Alleen van de maan, als ze geluk had. Maar dit keer zag ik na een kwartier nog geen lichtje aankomen en ik voelde de ongerustheid opkomen.

"Zie je wel, het is niet verantwoord om haar alleen te laten fietsen. Straks ligt ze met fiets en al in die koude sloot. Of is ze door iemand aangereden, die haast had. Of is ze in een busje meegesleurd." De stemmetjes in mijn hoofd maakten overuren. En ik herinnerde me opeens een verhaal van een jongen die mij afgelopen week in de les vertelde dat hij niet meer buiten durfde te spelen, omdat hij had gehoord dat er kinderlokkers actief waren. Ik kreeg het nu echt benauwd en besloot samen met de hond terug naar huis te rennen. "Joh, waar maak je je toch druk over. Ze is vast wat langer gebleven om de paarden af te zadelen. Die redt zich wel hoor." Stelde man Erwin mij gerust. Het zat me niet lekker.

Die ochtend had ik nog gelachen om mijn eigen angsthaas, zoon Jerome. Zijn wekker was niet afgegaan, waardoor hij veel te laat wakker werd en niet meer de bus kon halen om op tijd op school te komen. "Weet je wat, ik breng je wel even", beloofde ik hem. Hij was nog niet gerust gesteld. We sprongen in de auto en reden weg. "Kun je niet wat harder?" piepte hij toen ik keurig 50 kilometer per uur door het dorp reed. Toen we op de grote weg reden, bleek dat we achter een trekker zaten. "Haal hem toch gewoon in", opperde hij geïrriteerd. En ik legde uit dat dat onverantwoord zou zijn in de drukke ochtendspits.

"Anders kom ik te laat..." "Ja, en?" Ook ik was nu geïrriteerd, want ik merkte dat ik door dit gedoe en de regen met harde wind niet goed op de weg kon letten. "Als we nu gaan inhalen, kom je er helemaal niet." Ik voelde zijn angst en probeerde hem gerust te stellen. En haalde eerst een paar keer diep adem, voordat ik verder praatte. " Wat is het ergste dat je kan overkomen?" Hij verzuchtte: "Dan moet ik in het strafklasje morgen na school en dat kan niet want ik heb voetbaltraining." Moedeloos keek hij me aan. "En hoe groot is de kans dat je te laat komt? We hebben nog 15 minuten…" Hij ging rekenen in zijn hoofd en zijn eigen antwoord stelde hem gerust. We kwamen keurig om 5 voor 8 aan op het schoolplein.

Dat was ook het tijdstip waarop Rosalie haar paardrijles was afgelopen, maar dan 12 uur later. Ik had me een uur vergist met ophalen en toen ik oververhit op de manege arriveerde liep ze me met een stralende glimlach tegemoet: " Oh mam, wat lief dat je me op komt halen. Durfde je wel over het smalle dijkje te rijden in het donker?"


Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...