Doorgaan naar hoofdcontent

Ik begin een hekel aan kinderen te krijgen

“Ik wil nu eerst”, schreeuwde een kind die vond dat zij recht had om als eerste aan het spel te beginnen. Nog geen week geleden had ik er een grapje over gemaakt. Beseffende dat dit hoort bij de leeftijd. “Ik heb last van allergie, weet je wat dat is?”, had ik ze gevraagd. Direct had ik de aandacht te pakken. En ik vervolgde met een serieus gezicht dat ik uitslag kreeg op mijn voorhoofd als kinderen vaak roepen dat ze iets willen. Met aandacht werd mijn voorhoofd bekeken. Ja ze ontdekten rode vlekken en gingen vervolgens lekker verder spelen. Maar nu was het anders. Ik was moe, had al zes dagen achter elkaar les gegeven en een nacht niet zo best geslapen. “Ik begin een hekel aan kinderen te krijgen”, biechtte ik op bij thuiskomst.

“Wat heb jij eigenlijk gedaan vandaag?”, werd mij bij binnenkomst in de voetbalkantine gevraagd. Het was zes uur.  De aanwezige ouders stonden te wachten tot hun voetbalzonen eindelijk onder de douche vandaan zouden komen en ze naar huis konden gaan. En dat moment werd even gebruikt om bij te praten. De een vertelde over een lastige klant, de ander over een vervelende vergadering die veel te lang duurde en er was ook iemand die de hele dag niets had gedaan. Ik greep mijn kans om iets over mijn vak te vertellen: “Ik heb twee uur lang tikkertje gespeeld”. Verbaasd keken ze me aan. “Is dat je werk?” “Jazeker, en je kan er ook nog veel van leren”. En ik vertelde over kinderen die altijd de tikker willen zijn, kinderen die zich het liefst verschuilen om maar niet mee te hoeven doen, kinderen die te hard tikken, waardoor de ander omver wordt geduwd en kinderen die weigeren zich aan de spelregels te houden. “Jeetje, zou je bij ons op het werk ook eens tikkertje willen komen spelen? Dan wordt de sfeer er een stuk beter op.”

Ik besefte dat ik toch wel het mooiste beroep van de wereld had. En dat besef werd groter toen ik de volgende dag op het schoolplein werd begroet door een voor mij onbekende kleuter. “Ik heb een wiebeltand, wil je voelen?” En ze deed haar mond alvast open. Ik zette mijn koffer neer en bestudeerde met aandacht haar tanden. “Ja voelen, niet kijken”, drong ze aan. En ik stopte mijn vinger voorzichtig in haar mond. Inderdaad dit was een echte wiebeltand die waarschijnlijk binnenkort er uit zal vallen. Terwijl ik verder liep, kwamen er een paar jongens achter me aan lopen naar binnen. Ik liep naar het speellokaal – waar ik die middag les zou geven – en ze volgden me. “Wat kom je hier doen?” “Kom je hier wonen of zo?” En ze bestudeerden mijn “Spiderman”- koffer die altijd veel bekijks had bij jongens van deze leeftijd. Ik besloot me te verplaatsen in hun fantasiewereld en fluisterde ze in dat ik de zus van Spiderman was. Met grote ogen keken ze me aan, van top tot teen. Waarna ze snel de juf opzochten. “Juf, de zus van Spiderman is op school”, schreeuwden ze van afstand. En de juf speelde het spel nog even mee.

“Ha fijn, even vakantie”, verzuchtte een leerkracht die week. Ik vroeg me hardop af of hij ook al een beetje een hekel aan kinderen had gekregen. Een vergelijkbaar gevoel met wat ik had een paar dagen geleden. En samen beseften we dat wat ons irriteert aan kinderen meestal in ons zelf zit. Ze houden ons gewoon een spiegel voor.


Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...