Doorgaan naar hoofdcontent

Ben jij een rauwe of een (uit)gekookte aardappel?


"Hoe laat ben je vanmiddag thuis?", vroeg ik dochter Rosalie terwijl ik mijn broodje met aardbeienjam smeerde tijdens het ontbijt. Geen reactie. Dat kwam de laatste tijd steeds vaker voor. Ze was in de puberteit. Soms kwam er wat gegrom uit haar keel, maar meestal was ze in de ochtend niet aanspreekbaar. Ik zuchtte en nam een slok thee. Vader Erwin kwam beneden, schonk voor zichzelf wat koffie in en waagde ook een poging. Dit keer met een echte vraag. "He, Roos, wat is er intelligenter, een rauwe of een gekookte aardappel?" Ze sprong op, stormde naar boven en smeet de deur met een harde klap achter zich dicht.

Die middag stond er een Yoga en filosofie-les op het programma en ik besloot het vraagstuk van de aardappel voor te leggen. Om het levensecht te maken, kookte ik een aardappel en pakte ik een ongekookte aardappel in, in aluminiumfolie. Ik nam ook een aardappelschilmesje mee, voor het geval ze hem wilden ontleden om tot het ware antwoord te komen. Bij binnenkomst werd er nog enthousiast door elkaar heen gepraat, totdat iemand de aardappel ontdekte: "Wat is dat nou? Een steen?" De aandacht was getrokken en ook de anderen bemoeiden zich ermee: "Nee man, dat zijn aardappels. Eten jullie soms alleen maar pizza thuis?"

"Vandaag gaan we een filosofisch vraagstuk oplossen, op de manier waarop Socrates dat ook deed." De filosoof Socrates hadden ze al eerder mee kennis gemaakt. Hij beweerde dat hij eigenlijk alleen wist wat hij niet wist. En door  vragen te stellen kwamen hij en zijn toehoorders tot inzichten. Ik legde mijn vraagstuk voor aan de kinderen en vertelde erbij dat ik pas aan het eind van de les een antwoord verwachtte. Ze hadden dus bedenktijd. En dat werd goed gebruikt. "Wat is intelligentie dan?" werd er gevraagd. En ze doken het internet om hierop een antwoord te vinden. Over intelligentie van aardappels was helaas niets te vinden.

"Weet je wat, we vragen het aan Illias, hij is hoogbegaafd." Illias kwam er bij staan en trok een diepe denkrimpel in zijn voorhoofd. Na vijf minuten wist hij het: "De gekookte, want die kun je eten". Ze namen er nog geen genoegen mee. Pas tijdens de yogahoudingen ontstond er verstilling. Het leek wel of de aardappel naar de achtergrond was verdwenen. Er viel zelfs iemand halverwege in slaap. Tijdens de thee na afloop, bleek dat het slaapje hem goed had gedaan. Hij had opeens een helder beeld over de aardappel. Om de beurt mochten ze hun bevindingen inbrengen, waarbij de anderen goed luisterden. Net zoals in de tijd van Socrates. "Een aardappel heeft geen hersenen en kan dus niet intelligent zijn", wist iemand te vertellen. "De gekookte aardappel was rimpeliger en heeft dus meer nagedacht", vertelde een ander. "De rauwe aardappel want die is nog onbewerkt". En zo gingen we nog even door.

"Weet je wat ik nou zo leuk vind aan filosofie?" Verzuchtte iemand na de les. "Er zijn geen foute of goede antwoorden. Was het op school maar zo..."


Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...