Doorgaan naar hoofdcontent

Je bent gewoon een verwend nest


"Kun je dat boek nog terugsturen? Ik moet het niet." Met een woest gebaar smeet hij zijn vakantiecadeau op tafel. Ieder jaar kocht ik een vakantieboek voor onze kinderen. Onze dochter verheugde zich er al weken op welk boek ik nu met zorg voor haar had uitgezocht. Onze zoon vroeg zich af of hij niet gewoon het geld mocht hebben om er iets anders van te kopen. "Ik hou niet van lezen", mopperde hij dan. Dit keer was zijn reactie wel heel heftig. En die van mij (in gedachten) ook: "Je bent gewoon een verwend nest. Misschien wordt het tijd om bij je oom te gaan wonen."

Zijn oom was het voorbeeld van leven in soberheid. Het was er nooit warmer dan 18 graden in huis. Het water waarin hij (een keer per week) de zakjes met sateetjes opwarmde, werd aansluitend gebruikt om de afwas mee te doen en de vloer mee te dweilen. Over een mobiele telefoon beschikte hij niet. Hij had nog zo'n ouderwetse huistelefoon, waar je hem 's morgens van 10 tot 11 uur op kon bereiken. "Lekker rustig." Van oude onderdelen maakte hij een nieuwe crossmotor. En dat was de gezamenlijke passie die hij met zijn neef Jerome had. Jerome was gek op hem.

Ook wij hadden jaren geleden wat financiële stappen terug moeten zetten. En daar vertelde ik de kinderen wel eens over. "Ik liep altijd in een mantelpakje, had een hele grote auto, verdiende veel geld, maar was niet gelukkig." "Maar waarom ben je dan gestopt met dat werk?" Werd er dan gevraagd. En dat gaf mij de kans om ze iets mee te geven over je roeping volgen, over wat echt belangrijk is voor mij in dit leven. Het zelfstandig ondernemerschap bood niet alleen veel onzekerheid en minder inkomsten, maar ook een gevoel van vrijheid. Vrijheid om mijn eigen tijd in te delen en te doen wat goed voelt. "En daarom is er ook altijd iemand thuis als jullie uit school komen." "Ja, en daarom kunnen wij niet met het vliegtuig op vakantie naar Griekenland."

Terwijl de rust was teruggekeerd in huis, besefte ik dat mijn kinderen misschien wel echt verwende nesten waren. Niet zozeer in materieel opzicht, maar in aandacht. Behalve dat er iedere dag een kopje thee klaar stond bij thuiskomst, offerde vader Erwin iedere zaterdag op om aan de voetballijn te staan en zoon Jerome het hele land door te reizen voor zijn wedstrijden. Er waren ook jongens uit het team die zelfstandig met de trein moesten. En als dan bij thuiskomst bleek dat er nog huiswerk gedaan moest worden, schoof ik aan om mee te kijken. "Samen is het toch een stuk gezelliger?" En dan bogen we ons over de wiskundesommen en ging alles veel meer leven. Leren werd weer leuk als het niet alleen over toetsen ging.

"Mam, ik ga met de bus, het regent..." De eerste paar maanden op de middelbare school sprong dochter Rosalie iedere ochtend op de fiets om samen met haar vriendinnen naar school te gaan. Totdat het herfst werd en wat kouder. De vriendinnen kregen een busabonnement en Rosalie kon ook opeens niet meer fietsen. "Wat een flauwekul...", dacht ik. "Fietsen is hartstikke gezond. Als iedereen op de fiets naar school zou gaan (minimaal 10 km met tegenwind), dan zou er veel minder onrust in de klas zijn en de schoolresultaten stijgen", was mijn hypothese. Bij dochter Rosalie zag ik het verschil duidelijk. Maar alles wat je moet, wil je niet. Zeker als je puber bent. En ik besloot de keuze bij haar te laten: een keer per week met de bus en de rest fiets je of betaal je zelf. Ze zat weer op de fiets.

Terug naar het vakantieboek. "Ga je hem terugsturen mam?", vroeg dochter Rosalie poeslief de volgende ochtend. Ze voelde dat het een beladen onderwerp was. "Anders zou ik hem wel graag willen lezen..." Opgelost! 



Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...