Doorgaan naar hoofdcontent

Hij er uit, of ik er uit


"Wij willen scheiden", werd mij in koor verteld. Het was zondagochtend nog vroeg en daar stonden ze voor me met een brede grijns op hun gezicht. Nog gehuld in hun pyjama. Zij de broek van hem, met opgerolde pijpen, hij een oud t-shirt van zijn vader. "Oke!", bracht ik uit, met nog een schorre stem. En een zucht. Diep van binnen, voelde ik dat het dit keer geen bevlieging was, maar menens.

Jarenlang hadden ze hun slaapkamer gedeeld. Eerst met de ledikanten naast elkaar, later met de bedden zover mogelijk bij elkaar vandaan. Zodat er in het midden veel ruimte was om te spelen. Op zondagochtend werd de legobak omgegooid of hoorden we ze samen spelen met de playmobil. Hij bouwde dan een manege en zij speelde er met haar paarden in.

"Rosie, ik kan niet slapen", hoorden we nog regelmatig 's nachts. Rosalie was er inmiddels aan gewend. Ook aan de nachtelijke slaapwandelingen van haar broer en de onverstaanbare kreten. Toen hij nog jong was, kroop hij vaak bij haar in bed als hij weer een nachtmerrie had gehad. “Kom maar bij mij liggen, Rommie”, fluisterde ze hem dan in.

Het moest er eens van komen, ze waren immers al dertien. "Ja, ik nodig geen vriendinnen uit om te logeren, want dan krijgen ze Jerome er bij," legde Rosalie haar besluit uit. "En het stinkt ook altijd naar zijn voetbalsokken in onze kamer." En hij ruimt zijn kamer nooit op. Daar had ze een punt. Van zorg voor mij...

"Jongens, ik wil er eerst zeker van zijn dat jullie de verantwoordelijkheid van een eigen kamer aan kunnen. Ik heb geen zin in een tweede varkensstal in huis." Ze grinnikten, en wisten allebei wat ik bedoelde. Soms was het zo'n puinhoop in hun kamer dat de deur niet open kon. De zondagochtend was opruim- en schoonmaakochtend. Maar dan waren er belangrijkere dingen te doen.

"Hij er uit of ik er uit". Het werd hij, maar eerst maakten ze een plan om ons te overtuigen van hun schoonmaak- en opruimtalenten. "Kijk mam, zo gaan we het doen." Rosalie liet me een schema zien voor de komende 3 maanden. Keurig met voor iedere dag van de week een vakje. Iedere dag dat de kamer was opgeruimd, zouden ze een krulletje krijgen. "We doen het samen", stond er met koeienletters onder.

"Mam, kom je even controleren?" Iedere avond liep ik met mijn rode viltstift de kamer in. Ik controleerde of er stof in de vensterbank lag, een klokhuis achter het bed, rondslingerende kleding op de grond. En wonder boven wonder zag het er iedere avond tiptop uit. "Je kunt niets vinden he", zei ze dan met een glimlach op haar gezicht. En daar kwam weer een rood krulletje op de lijst.


Inmiddels werden de plannen gemaakt voor de nieuwe kamer. Zij kiest voor mintgroen behang en een fleurig kleed op de grond. Hij voor zwarte verf en een poster van een crossmotor aan de muur. Een groter contrast is er niet denkbaar. Het wordt inderdaad tijd voor een scheiding...

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...