Doorgaan naar hoofdcontent

Ik wil het grootste stuk

"Ik ben nog nooit bij de bakker geweest. Mijn moeder haalt brood bij de Dirk",  vertelt ze me openhartig. Ze houdt stevig mijn hand vast en als het stoplicht op groen gaat, huppelt ze naar de overkant. Ik huppel mee. We hadden een kwartiertje over tussen de lessen en ik besefte dat ik nog niet had gegeten. "Ga je mee een broodje halen?", had ik haar gevraagd. Dat zag ze wel zitten. En daar stonden we nu. Met open mond en grote ogen bekeken we de etalage waar de bonbons stonden uitgestald. "Ik wil de grootste" zegt ze met een luide vastberaden stem.

Een paar dagen ervoor hadden we een vergelijkbare oefening. Maar dit keer met pubers. Het was de laatste les en we besloten het feestelijk af te sluiten met een high tea. Ze hadden chips meegenomen, borrelnootjes, koek, chocolade en zelfgemaakte boterkoek. De thee stond niet op het menu. Ik brak de reep chocolade in stukken van ongelijke grootte en wachtte af wat er ging gebeuren. "Ja, zo kunnen we het toch niet eerlijk verdelen..." Mopperde een van de jongens die al twee stukken boterkoek had weggewerkt en zijn hand reikte naar nummer drie. De anderen stemden volmondig toe en keken mij verwachtingsvol aan.

"De reep is niet eerlijk verdeeld, omdat de makers hier iets mee willen vertellen," begon ik. "Zij willen ons er van bewust maken dat in het hele proces van cacaoboon tot reep het ook niet eerlijk is verdeeld. Voorheen kreeg de cacaoboer weinig voor zijn bonen en streek de fabrikant de winst op. Tegenwoordig zie je steeds meer fairtrade chocolade. Eerlijke handel dus." Geïnteresseerd luisterden ze naar mijn les. Ondertussen kijkend naar de brokken chocolade die voor ons lagen.

"Welk stuk zou jij graag willen?", vroeg ik aan de jongen die rechts van mij zat. En hij pakte het grootste stuk. "En aan wie zou je die willen geven?" Verbaasd keek hij me aan. "Hoezo?" "Nou gewoon, wie heeft volgens jou dit stuk verdiend? Rustig keek hij de kring rond, waarna zijn blik bleef hangen op de jongen die tegenover hem zat. "Aan hem, want hij was net super zenuwachtig en heeft dat gewoon overwonnen." De chocolade werd met een grote glimlach in ontvangst genomen. En zo gingen we de kring rond. Totdat er nog een kruimel over was. "Die geef ik aan jou, zodat je ontdekt dat een kruimel chocolade net zo lekker is als de hele reep!"

Terug naar de Bakkerswinkel. "Kan ik jullie ergens mee helpen?" Vroeg de dame achter de toonbank. "Ja, we willen graag een broodje en twee bonbons." Ze pakte haar bonbon-tang te voorschijn, waarna wij probeerden een keuze te maken. Maar dat bleek knap lastig te zijn. Met de bonbon in de hand togen we vervolgens terug naar school. "Ik ga hele kleine hapjes nemen, want dan geniet ik er meer van..." Werd mij toegefluisterd, terwijl ik de bonbon al lang had doorgeslikt. In haar hand zag ik al de gesmolten chocoladeplekken. Ook rond haar mond was overal chocolade. Waarna ze vervolgde: "Dit is de mooiste dag van de week"



Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...