Doorgaan naar hoofdcontent

Ik verveel me

“Laat ik dan maar even beginnen met een huishoudelijke mededeling…” Verbaasd keken ze me aan. Het was het begin van het vakantiekamp in Monnickendam en de kinderen zaten gezellig keuvelend in een kring op de grond in de grote tent. In mijn hand had ik een rolletje wc-papier. Tweelaags, met een afdruk van hondjes erop. “Carla, hoeveel velletjes heb jij vandaag nodig?” “Nou een stuk of 4, want ik ben vanmorgen al thuis naar de wc geweest”. En zo gingen we het kringetje rond. Iedereen kreeg zijn velletjes papier en stopte het met zorg in zijn of haar zak. Waar het ook weer snel werd uitgehaald, toen ze hoorden dat we er iets heel anders mee gingen doen.

“Op ieder velletje schrijf of teken je iets over jezelf, zo leren we elkaar een beetje beter kennen.” Degene met slechts 1 velletje was snel klaar, maar er was ook iemand die 10 velletjes had gevraagd en voorovergebogen, kauwend op de pen probeerde elk velletje te vullen. “Nou laten we maar eens beginnen…” En we pakten een eerste velletje uit de stapel. Er stond een poesje op getekend. Althans dat dachten wij… “Wie van deze kinderen is er gek op katten?” Vol nieuwsgierigheid werd er in de kring rond gekeken. De kat bleek van niemand te zijn. Het werd muisstil. Totdat iemand riep: “Ja, maar het is ook geen kat, het is een console. Ja, weet je ik hou van gamen…”

“Ik verveel me…” riep deze jongeman van 12. (Ik mag hem Walter noemen.) “Yes”, riepen wij dan in koor. Want dit kwam hij toch wel 4 keer per dag even vertellen. En als hij zich niet verveelde, dan wilde hij wel een koekje, een zakje chips, Levend Stratego doen of weten hoe laat het was. “Walter, het is vakantietijd!” Zijn vakantiekamp van vorig jaar was volgens hem pas echt saai: “Ik moest de hele dag zeilen. Maar waarom zijn jullie blij als ik me verveel?” En we legden hem uit hoe gezond het is om je te vervelen.  En hoe er dan vaak weer allerlei nieuwe ideeen ontstaan om te spelen of dingen te maken. Dan vertrok hij weer en zagen we hem helemaal uit zijn dak gaan in het vrije spel met de andere kinderen.

“Jullie verdienen wel heel makkelijk je geld he”, vertelde mijn dochter van 14 jaar mij die avond bij thuis komst. We zaten samen aan tafel en ze vertelde over hoe heerlijk ze met de andere kinderen had gespeeld. De afgelopen jaren hadden zij en haar broer steeds meer verantwoordelijkheid gekregen in het vakantiekamp. Ze organiseerden spelletjes, zorgden voor de jongere kinderen, liepen mee naar de wc, haalden de boodschappen en zorgden er voor dat iedereen het naar zijn of haar zin had. “Dat lijkt wel zo”, beaamde ik haar. Want in haar ogen deed zij al het werk en keken wij vaak “slechts” toe. En ik legde haar uit dat alhoewel het er vaak zo gemakkelijk uit ziet, wat wij doen, juist daar de kracht zit. “Net als bij een balletdanseres. Die doet de moeilijkste oefeningen alsof het haar heel gemakkelijk af gaat. Maar ze traint er wel uren per dag voor en heeft heel wat ervaring opgedaan om het te doen met een glimlach op haar gezicht.”


“Vanavond ga ik tot 11 uur gamen als ik thuis kom”, vertelde onze Walter mij de volgende dag. Ik maakte gedurende de vakantie regelmatig grapjes over zijn “verveling”. En daar deed hij zelf ook aan mee. Want hij ontdekte wat een lol je kan hebben om je zwembroek aan te trekken als Mr. Bean, om bloemetjes te vlechten in het haar, om door het moeras te lopen op zoek naar geneeskrachtige kruiden, om rond te zwerven op zoek naar een zwerfkei, om urenlang met je zakmes een tak te bewerken, om te genieten van een mooi verhaal, om samen een taartje te eten, om met bamboestokken torens te bouwen, om je krachtdier te ontmoeten, om een prachtige zwerfkei te beschilderen en om vooral ook vaak even helemaal niets te doen. “Ik hoop dat je je de rest van de vakantie lekker kan vervelen”, wenste ik hem toe bij het afscheid de laatste dag en gaf hem een grote knuffel. Ik ga me de komende tijd vervelen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...