Doorgaan naar hoofdcontent

Dat mag je niet doen


“Kun jij het alsjeblieft even overnemen?”, vroeg mijn collega bijna wanhopig. Ze liep met twee kleuters aan de hand die het allebei uitkrijsten. “Wat is er gebeurd?” “Nou kijk maar, hij heeft haar gebeten. De tanden staan in haar handje.” En ik keek naar het smoezelige handje waar inderdaad de afdrukken van tanden in stonden. Terwijl ik het bestudeerde nam het gekrijs en gesnik nog meer toe. De jongeman die het blijkbaar had gedaan snikte bijna nog harder. Ik besloot ze allebei op een knie te zetten en ze vooral niet te vertellen dat dit niet mocht… elkaar pijn doen.

“Kijk, dit moet je doen als ze ruzie maken, of elkaar pijn doen.” En er werd gewezen op een checklist dat aan de muur hing. Kalm blijven, de kinderen hun verhaal laten doen over wat hun aandeel is in het geheel en vervolgens vragen naar een oplossing. Om daarna te kijken of de oplossing ook echt werd uitgevoerd. Er ging altijd veel tijd en aandacht naar toe. Terwijl ik al had ontdekt dat wanneer je het even liet rusten, ze het conflict al lang weer waren vergeten in het spel. Wat je aandacht geeft, groeit. En dat geldt in mijn beleving ook voor onderlinge conflicten. Maar dit keer was er iets anders aan de hand.

“Zullen we samen spelen? Dan ben ik politieagent en jij de hond. Oke?”, had ze hem die middag gevraagd. De hond ging aan de riem en samen liepen ze in hun fantasieverhaal rond op zoek naar boeven. De hond moest leren zitten, liggen, rollen en hij leerde zelfs dat als hij een pootje gaf, hij werd beloond met een snoepje. Met plezier had ik het spel geobserveerd. Ze gingen er helemaal in op. Totdat de hond besloot in de hand van de agent te bijten. Iets te hard, waardoor het conflict was ontstaan en de agent tandafdrukken in haar hand had staan.

Ik besloot aan te sluiten bij de fantasiewereld van deze kinderen en niet het “conflictmodel” toe te passen. “Kennen jullie Snuf? Snuf de hond?” en ik vertelde een verhaal over een hond die altijd zo blij werd als hij werd geaaid en samen met zijn baasje – die agent was – op stap ging om boeven te vangen. Snuf was een hele brave hond. Hij kon al zitten, liggen, rollen en blaffen op bevel. Maar er was 1 ding wat hij wel geleerd had op de politiehondenschool, maar nog nooit had hoeven toe te passen: bijten in de billen van de boef. “Hoe zou dat voelen, en breken mijn tanden niet af? En doe ik de boef dan geen pijn?” Snuf wilde een goede politiehond zijn en besloot dat hij het eerst maar eens moest uitproberen op zijn baasje, de agent. Hij zette vervolgens de tanden in de hand van de agent. En schrok zich wild: het deed pijn. Heel veel pijn. Hij moest bijna nog harder huilen dan de agent. En wilde het goed maken. Maar hoe?  


“Oooh, dat weet ik wel hoor”, vertelde de jongeman, die aandachtig naar het verhaal had geluisterd,  enthousiast. “Ja weet je, een hond kan niet praten en sorry zeggen. Maar hij kan wel een lik geven. Daarmee bedoelt hij hetzelfde. Kijk zo.” En hij gaf een voorzichtige lik over de hand van zijn vriendinnetje. De tranen waren opgedroogd en ze aaide hem over zijn bolletje. “Brave hond.”

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...