Doorgaan naar hoofdcontent

Kom je op ons feestje?

“Lieve, geweldige, aardige, leerzame, stoere juf Angela, Wij zouden het suuuper leuk vinden als u kunt komen op ons kerstdiner. Het is op donderdag 21 december 2017 en de tijd is van 17:45 -19:00.” Met een grote glimlach op mijn gezicht lees ik de e-mail die in sierlijke gouden letters is geschreven voor de tweede keer door. En in mijn herinnering ging ik terug naar deze lieve kinderen en juffen die ik het afgelopen half jaar had mogen begeleiden. Een “probleemklas”, zoals het werd omschreven, met veel onrust. En kinderen die continu op elkaar reageerden. Ik besloot zoveel mogelijk er op de fiets naar toe te gaan. Met een reden…

“Aaaaaaah”, hoorde ik toen ik tijdens het kerstdiner arriveerde, in mijn oude spijkerbroek met foute kersttrui. De kinderen waren gekleed in prachtige glitterjurken en er waren zelfs een paar jongens die een colbertjasje hadden aangetrokken en een vlinderstrikje hadden omgebonden. Niet iedereen was op de hoogte van mijn komst en ze stormden allemaal op mij af. Waarna we een grote “groepshug” deden. Dat was de eerste keer toen ik ze ontmoette wel anders. Er waren kinderen die ongeinteresseerd uit het raam zaten te kijken, kinderen die direct mijn grenzen opzochten en kinderen die de ruimte als een grote glijbaan zagen en helemaal uit hun dak gingen.

Maar langzamerhand lukte het ze om hun aandacht voor een tijdspanne van 10 minuten op mij te richten en niet op elkaar. Het lukte ze om echt naar elkaar te luisteren. Om met elkaar plezier te maken en te dollen. Ze leerden dat ik nooit meer dan drie waarschuwingen gaf en dat ze bij de vierde waarschuwing terug naar hun klas mochten, wat overigens nooit is gebeurd. Ze ontdekten dat als ze tegen mij respectvol warren, ze dat ook van mij terug konden verwachten. Ze leerden dat ze ergens voor moesten werken, als ze iets wilden bereiken. Ze genoten van de verhalen over mijn hond en mijn kinderen. En ontdekten dat ze ook van elkaar konden houden, in plaats van elkaar te haten.

“Wat je in je hart bewaart, raak je nooit meer kwijt”, stond er op de kaart die ik bij het afscheid kreeg.  Ik had een brok in mijn keel toen ik het las, want dat was precies wat mijn aanpak was geweest. Om ze vanuit mijn hart te benaderen, niet te veroordelen, ze niet te willen veranderen. Maar ze te accepteren zoals ze zijn. Met alle onrust die ze regelmatig in zich dragen. “Ik begrijp het”, dacht ik regelmatig wanneer ze niet in staat waren om stil te zitten, of zaten te klooien. Deze kinderen hadden beweging nodig, plezier en echte aandacht. En als ik dan weer op de fiets zat op weg naar een andere school, genoot ik na van de les.

Dat fietsen was iets wat ik het afgelopen jaar had ingesteld. Alle opdrachtgevers binnen een straal van 20 kilometer van mijn huis, bezocht ik zo veel mogelijk op de fiets. Naast dat het goed voor mijn conditie was, ontdekte ik ook dat mijn lessen (zeker in de ochtend!) een stuk relaxter gingen. Ik had dan inmiddels al wat kilometers in de benen en kon veel kalmer blijven te midden van alle hectiek in de groepen. En de terugweg greep ik dan aan om het weer los te laten. “Laat los, Laat los”, zei ik dan in mijn hoofd. Om alle indrukken van die dag weer een plekje te geven. Het werkte uitstekend en het zorgde er voor dat ik mijn werk niet meer mee naar huis nam.

“Wij hebben er allemaal heel veel van geleerd”, las ik op de kaart. En ik vroeg me af: wat dan? Ja, ik had ze praktische dingen geleerd zoals tot 10 tellen en een krachtige lichaamshouding en je ademhaling gebruiken, heel stil zijn, of je richten op je buik. Precies zoals het in het rots en waterprogramma was opgenomen. Maar toen ik ze na afloop vroeg, wat nu het belangrijkste was dat ze hadden geleerd, bleek het toch iets anders te zijn. “Ik mag anders zijn…  en dat is prima.”, wist iemand mij te vertellen. En ook de juffen, die alle lessen enthousiast meededen, gingen op zoek naar hun geleerde lessen. En dat had er met name mee te maken wat de “handleiding” was van deze groep.


“Juf Angela, ik wil wel verkering met hem, maar hij moet het vragen…”, vertelde ze mij met gloeiende wangen tijdens het kerstdiner. Een kerstdiner waarbij ze weer als vanouds waren: lekker druk. Alle kinderen hadden wat lekkers meegenomen en ze genoten van de suikerrijke drankjes. Ze werd omringd door haar vriendinnen. Hij stond daar tegenover met zijn vrienden. “Ik vind je wel leuk”, mompelde hij. En zij zei: “Ik jou ook”. Gejuich ging op, iedereen ging uit zijn dak. Alleen de mistletoe ontbrak nog op dit schitterende kerstfeest. Dit keer reed ik met de auto terug naar huis, fietsen was niet meer nodig.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...