Doorgaan naar hoofdcontent

Klaar!

 

“Juf, ik ben klaar…”, vertelde deze jongen mij terwijl hij opsprong om weer in beweging te komen. Hij had een paar minuten aan zijn tekening gewerkt in de stilteles, zittend op zijn knieen in de gymzaal van een Limburgse basisschool. En vond het wel genoeg. Terwijl de andere kinderen nog het juiste kleurpotlood aan het uitzoeken waren, had hij met zwart een cirkel getekend op zijn papier. “Het is toch goed zo?” En hij keek me vragend aan terwijl ik naast hem was komen zitten. “Je bent bij deze opdracht pas klaar, als je niet meer denkt dat je klaar bent”, antwoordde ik hem met een glimlach. En warempel, hij pakte weer zijn potlood op en ging verder.

“Dat is de vuca-world”, vertelde mijn man mij bij thuiskomst, toen ik verslag uitbracht van deze les. VUCA is een acroniem voor volatility, uncertainty, complexity en ambiguity. En beschrijft de veranderende wereld waarin wij ons op dit moment in bevinden. En hij gaf wat voorbeelden uit zijn eigen klas. Waaruit bleek hoe groot de vluchtigheid is waarin we leven en de moeite die we hebben om onze aandacht ergens bij te houden. Of ons plan te voltooien. En ik herinnerde me hoe vaak het wel voorkomt, dat  ik met iemand denk een afspraak te hebben en die is het vervolgens vergeten. “Zo druk in mijn hoofd de laatste tijd… sorry.” Of die keer dat ik ’s morgens een berichtje kreeg van een ouder die graag haar kind wilde laten deelnemen aan de les. Het liefst meteen vandaag, want ze had het nodig. ’s Middags kwam het meisje toch niet opdagen. Ze waren het vergeten.

En ik herken het maar al te goed. Het gevoel om heel wat ballen tegelijk in de lucht te houden, een overvolle agenda en een gevoel dat je altijd tijd te kort komt. Dat leidt bij mij tot onrust. Het wordt dan lastiger om mijn aandacht ergens bij te houden, te herinneren dat mijn beste vriendin jarig is  en te beseffen aan het eind van de dag, dat ik weliswaar heel veel had gedaan. Maar dat het nergens toe had geleid. Wat dan helpt is: alles uit je handen laten vallen, op het meditatiekussentje zitten en diep naar binnen keren. De helderheid van denken neemt hiermee toe. Het gevoel om te leven en niet geleefd te worden ook.

Terug naar de stilteles. “Hoor hoe het potlood het papier raakt”, opperde ik bij de volgende tekenopdracht: een spiraal tekenen. Het werd steeds stiller, terwijl de spiralen ontstonden op het papier. Eerst van binnen, naar buiten en dan over dezelfde lijn weer terug. Keer op keer. Je ogen volgen de lijn. Maar kun je het ook met je andere hand? Of met je ogen dicht? Langzamerhand keerden de kinderen steeds meer naar binnen, in hun eigen wereld. Niet meer bezig met wat de andere kinderen deden, of de regen die tikte op het dak van de gymzaal. Maar waren ze nu wel klaar?

“Juf, het leek wel een hypnose, ik vond het echt heel fijn”, vertelde iemand na afloop. Terwijl we in de kring onderzochten wat deze tekenoefeningen met ons hadden gedaan. Er waren ook kinderen die na afloop het liefst eerst even een rondje wilde rennen, ze hadden lang genoeg stil gezeten. En toen kwam de jongen, die in eerste instantie al snel vond dat hij klaar was: “Weet je, ik snap nu wat je bedoelt. Toen je zei dat je pas klaar bent, als je niet meer denkt dat je klaar bent…” De anderen keken hem verwachtingsvol aan: “Ja, ik dacht gewoon helemaal niet meer. Ik ging helemaal op in de tekening.” “Kunt u niet wat vaker komen?”

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...