Doorgaan naar hoofdcontent

Door het water

 “Kijk nou!, riep ze uit en ik volgde haar blik naar buiten. Het was een regenachtige dag en voordat ik met de directeur van deze knusse basisschool om de tafel ging zitten om met elkaar een mooie invulling te maken voor een studiedag voor het team over de stilte, had ze me rondgeleid door de school. En terwijl ze ondertussen wat praatjes maakte met de kinderen, kreeg ik een goede indruk van de school. Aan de muur in de aula hingen prachtige schilderwerken die de kinderen met plaatselijke kunstenaars hadden gemaakt en op het podium stonden goudkleurige “koninklijke” stoelen die de directeur zelf op de kop had getikt bij de restyling van het plaatselijke gemeentehuis.

In haar werkkamer stond een groot dienblad met allerlei soorten thee en hing een ontwerp voor een natuurrijk schoolplein. Met veel hout en groen. in het midden zou een verhalenplek komen, waar de kinderen tijdens het spelen even op adem konden komen, al luisterend naar een mooi verhaal. Ik luisterde naar de plannen van deze bevlogen directeur. Ze wees me op de trofee die op haar bureau stond. Een “zilveren” beker waar een sticker op was geplakt met de tekst: “De Kom Eens Uit Je Comfort Zone Trofee”. Een idee dat binnen het team was ontstaan en collega’s uitnodigde om eens op een andere manier iets te doen, te zien, te denken, te voelen. Iedere maand werd de trofee uitgereikt.

Na een half uurtje werd ons gesprek dus onderbroken en verplaatste ook ik mijn blik naar het schoolplein buiten. Waar het nog steeds flink regende en waar de plassen bijna het hele plein bedekten. En daar midden in de diepste plas stond hij. Een jongetje van een jaar of vijf, regenjasje aan en op zijn rug een rugzakje. Al spetterend en spelend met het water. Hij was de enige op het plein en ging helemaal in zijn spel op. Zodat hij niet eens door had dat zijn leerkracht hem weer probeerde naar de klas te krijgen (hij was blijkbaar ontsnapt…) Ze stond aan de rand van de plas te gebaren dat het nu toch echt genoeg was en sommeerde hem om uit de plas te komen. Maar dat deed hij niet.

In stilte bekeken wij dit schouwspel. Hoe zou dit aflopen? Toen de leerkracht wat wanhopig leek te worden, besloot de directeur spontaan haar keurige schoenen uit te trekken, haar gebloemde rok op te trekken en naar buiten te gaan. En ja hoor… daar stond ze: al dansend en spetterend en spelend met het water. Samen met het jongentje. Ze genoten zichtbaar van het water en elkaar. En na 5 minuten gaf ze hem een hand en besloten ze samen om weer lekker naar binnen te gaan. Terug naar de klas. De directeur kwam terug naar haar werkkamer en droogde haar voeten af. Met een glimlach van oor tot oor.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...