Doorgaan naar hoofdcontent

Het oog van de storm

 “Heeeee, zullen we vanmiddag na de tekenles samen spelen?” Hij keek zijn vriendje vragend aan. En toen die niet snel genoeg reageerde, vroeg hij het aan iemand anders. “Mag ik alsjeblieft het blauwe papier, nee toch roze. Oooh, heb jij geel. Ja, ik wil ook geel.” Ondertussen waren er ook een paar kinderen binnengestormd, die nog even een partijtje met elkaar gingen stoeien. En was er iemand aan het koppeltje duikelen op de bank. Het stormde. En niet alleen buiten waar de storm Dudley in kracht toe nam, maar ook binnen in ons. Tijd om te tekenen dus.

De eerste tekenklus bij deze les Intuitief Tekenen, was niet zo handig gekozen door mij. Besefte ik achteraf. We gingen met elkaar een “zelfportret” maken, waarbij iedereen iets mocht toevoegen aan het portret van de ander. Iets wat te maken heeft met de binnenkant of met de buitenkant van diegene. Het zorgde voor nog meer onrust. “Heee, wie heeft dat snorretje erbij getekend?” “En waarom heb ik van die rare ogen, die heb ik helemaal niet in het echt?” Er waren slechts een paar kinderen die met alle aandacht probeerden het zelfportret iedere keer een stukje mooier te maken. Ondanks de storm.

Na deze eerste tekenklus was het hek van de dam. En ook al neem ik me altijd voor om niet snel in te grijpen. Nu hadden de kinderen het echt nodig. Het lukte ze zelf niet meer om tot rust te komen. En ik besloot het programma om te gooien. En me aan te passen aan de weersomstandigheden. Er ontstond een gesprek over de storm. De kracht van de storm en wat de storm met ons doet. Ik benoemde wat ik die middag had gezien bij de kinderen: alles was in beweging. “Maar de storm heeft ook een oog…”, ging ik verder. “Een oog in het midden van de storm waar het windstil is en vaak onbewolkt.” En ik nam ze mee in een visualisatie naar het oog van de storm. Het werd heel stil.

Ik deelde aansluitend het papier en de potloden uit. En het maakte opeens niet meer uit welke kleur ze kregen. Of naast wie ze zaten. Er kwam een stip in het midden van de tekening, dat werd het oog. En vanuit dat oog maakten we draaiende bewegingen naar buiten, als een spiraal. Om vervolgens over dezelfde lijn weer terug te keren in het oog. Keer op keer. Met de ogen volgden we het potlood. En het was zo stil, dat we zelfs het potlood over het papier hoorden gaan. We wisselden af: snel, langzaam, hard, zacht, met links of rechts, met ogen open of dicht. Er werd niet meer gepraat, alleen maar getekend aan het oog van de storm. En toen… waren we het oog van de storm. Heel stil en vredig werd de les afgesloten.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...