Doorgaan naar hoofdcontent

Welkom op planeet Aardig

 

Het is maandagochtend 26 september en het sneeuwt in het lokaal van groep 7 op school. Gedachteloos kijken de kinderen in de klas naar de grote vlokken die naar beneden dwarrelen. De takken van de bomen bezwijken bijna onder de witte deken van sneeuw. En als je heel stil bent hoor je ze zelfs kraken. We kijken op het digiboard naar een besneeuwd bospad, verder niets. Ruim een kwartier, en we worden er heel stil van. “Het lijkt wel of ik er zelf ben…”, verzuchtte iemand.

 

Maar er zit niets in

Ik nodig de kinderen uit om hun ogen te sluiten en hun hoofd lekker te laten rusten op hun armen die gekruist op tafel liggen. En begin een verhaal te vertellen over een hond en een poes die daar wonen, naast het besneeuwde bospad. De poes staart net als jullie ook naar buiten, naar de sneeuwvlokken en besluit zijn beste vriend de hond een cadeau te geven. Maar wat geef je aan iemand die alles al heeft? Na een lange zoektocht (de poes gaat er zelfs even de deur voor uit naar de stad), weet hij het: NIETS. Maar waar vind je niets in een wereld vol IETS. Hij gaat weer op zijn kussentje liggen en sluit zijn ogen. “Yes, dat is het”. Hij neemt een grote doos, stopt er niets in, doet er een strik om heen en loopt door de sneeuwstorm naar het huis van zijn vriend. Die blij verrast is met het cadeau. “Maar er zit niets in!”. “Dat klopt”. En ze genieten samen in stilte op het kussentje voor het raam van elkaar en de prachtige sneeuwvlokken.

Je allerbeste vriend

“Wie van jullie heeft er ook een beste vriend?” “En waar herken je die aan?”. De kinderen komen terug uit de stilte en vervolgen met zachte stem de les. Het valt me op hoe goed er naar elkaar wordt geluisterd en ik zie zelfs wat kinderen die even met elkaar oogcontact maken, om te bevestigen dat ze echt vrienden zijn. “Ja, een beste vriend is er altijd voor je.” “Hij vertelt geen geheimpjes door.” “Zij vindt dezelfde dingen leuk als ik.” “En als we ruzie hebben, maken we het meestal de volgende dag al weer goed.” “Dat klopt allemaal, maar waarschijnlijk heb je een nog betere vriend, die altijd bij je is…” Nu werd het echt stil. Ze keken me vragend aan. Ik nodigde ze uit om te luisteren naar een visualisatie waarin ze hun allerbeste vriend of vriendin zouden ontmoeten: ZICHZELF. Na afloop vertelde iemand: “Ja, eigenlijk klopt het wel. Als ik niet lekker in mijn vel zit, ben ik ook geen leuke vriendin voor mijn vriendin. Bijvoorbeeld als ik ziek ben, of chagrijnig…”

Mag ik eerst?

We besluiten een gedichtje te maken voor onze beste vriend. De kinderen vinden het leuk om op deze manier de les te verwerken. Zeker als er ook nog bij getekend mag worden. “Juf, ik wil graag als eerste mijn gedicht voordragen, mag dat?”, vraagt ze me, terwijl ik rondloop in de klas. En na haar volgen er nog veel kinderen die ook graag hun gedicht willen voordragen. Kwetsbare, liefdevolle gedichtjes die me raken, en de andere kinderen in de klas ook. Terwijl de kinderen naar huis gaan om te lunchen, hang ik de gedichten op in het klaslokaal. Mijn oog valt op een zin in één van de gedichtjes: “Je bent welkom op mijn Planeet Aardig”. En ik besef weer wat stilte met ons kan doen.

 

Angela de Rie begeleidt dit schooljaar 1 dag per week groep 7 van basisschool Bommelstein in Almere met het project Stilte in de Klas. Iedere maand doet ze verslag van haar belevenissen in de klas. Angela is docent, pedagoog, verhalenverteller, theatermaker en verbonden aan het platform Even Stilte AUB.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...