Doorgaan naar hoofdcontent

En op de gang zijn we.... STIL

 

“Ja. We zijn vandaag de boeken aan het inventariseren”, vertelde een hulpmoeder mij terwijl ik een blik wierp in de schoolbibliotheek. Ik zuchtte. “Dat kan wel de hele dag duren, hoor”. Het betekende dus dat ik op zoek moest gaan naar een andere plek in school, waar ik met de kinderen van groep 7 aan de nieuwe 10-weekse lessenreeks “De Kracht van Aandacht” zou kunnen beginnen vandaag. Dan maar het speellokaal. En terwijl ik de deur van de speelzaal open doe, zie ik al dat het vol staat met glijbanen, klimrekken, een trampoline, een evenwichtsbalk en vooral heel veel ballen. De moed zinkt me in de schoenen. “De pedagoog als ruimte”, schiet mij te binnen. Ik besef dat deze ruimte toch wel erg afleiding voor de kinderen is om de kracht van aandacht te gaan ervaren.

 

Alsof ik in het zwembad was

“Het voelde alsof ik in het zwembad was. Heel diep op de bodem. Daar is het zo stil, dan hoor ik alleen nog maar mezelf en het water”, verzuchtte hij na 15 minuten. Ik had de kinderen een raadsel gegeven, waarin ze de kracht van aandacht zouden kunnen ervaren. Een lastig raadsel “de toren van Hanoi” waarbij ze een toren van houten blokjes opnieuw mochten opbouwen. Er waren twee spelregels. Slechts 1 blokje tegelijk oppakken en een groter blokje mag je niet op een kleiner blokje zetten. De groep keek toe, terwijl hij enthousiast aan de slag ging. En dat bleek een voorwaarde te zijn om de kracht van aandacht te ervaren: de intrinsieke motivatie.

 

De voorbeelden kwamen als vanzelf

“Wie van jullie voelt wel eens de kracht van aandacht?” Er gingen wat voorzichtige vingers in de lucht. “Als ik aan het gamen ben, dan hoor ik niet eens dat mijn moeder roept voor het eten.” “Als ik een filmpje kijk op mijn telefoon, dan hoor of zie ik niets anders meer.” “Als ik een toets in de klas aan het maken ben, voor een cijfer.” “Als ik een tenniswedstrijd speel, die ik wil winnen.” De voorbeelden kwamen als vanzelf. “En wanneer raak je snel afgeleid?” “Als ik het niet interessant vind.” “Als ik denk dat ik het niet kan.” “Als ik moe ben, of honger heb.” “Als ik de hele dag al stil zit, binnen.”

 

Kinderen? Naar de WC?

En terwijl we zo met elkaar op de grond in de gang zaten, tussen de jassen aan de kapstok, besefte ik hoe stil het was. De kinderen waren allemaal geconcentreerd bezig met het raadsel. En dat terwijl het zeker niet stil was op de gang. Er zaten kinderen aan tafels die extra begeleiding kregen van een leerkracht, er waren kinderen al hinkelend rekensommen aan het maken, er liepen mensen langs om koffie te halen en er waren natuurlijk heel wat kinderen die naar de wc moesten. Geen ideale plek voor een les over de kracht van aandacht, zou je zeggen. Maar niets was minder waar. Want toen ik halverwege vroeg hoeveel kinderen er al langs ons waren gelopen om naar de wc te gaan, keken ze me verbaasd aan. “Kinderen? Naar de wc?”

 

Ik word de duim, fluisterde ze

“Maar wat is dan die kracht van aandacht?” vroeg een van de kinderen. En ik nodigde ze uit om met al hun aandacht naar hun duim te kijken die ze op een halve meter voor zich hielden. De vorm, de nagelriem, de kleur, de eventuele wondjes. “Ik word de duim, en alles er achter wordt vaag”, hoorde ik iemand fluisteren. “En wat gebeurt er wanneer je je aandacht richt op alles achter je duim?” “Hee… ik zie mijn duim niet meer…”, riep iemand verwonderd uit. “Iedere keer weer kun jij besluiten om je lichtje van aandacht te richten  op wat je ziet, hoort, voelt, denkt, ruikt, proeft. In je buitenwereld of in je binnenwereld. En dat je je lichtje zo krachtig maakt dat je veel beter kunt zien, horen, voelen, denken, ruiken en proeven. Dat is waar we de komende weken mee aan de slag gaan.” “SAAI”, hoorde ik iemand mompelen. “YES”, dacht ik.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...