Doorgaan naar hoofdcontent

Mijn kind leert foute dingen op school

 

“Eeehhhh, juf, kan ik je even spreken?” Het is vrijdagochtend half negen en ik sta bij de deur om de kleuters te begroeten. Ze mogen kiezen: een high five, een knuffel, een zwaai, een billenbots, een hand. De meeste kinderen wijzen op de poster “de knuffel” aan. Een goed begin van de dag. Maar daar staat dus opeens een vader voor me. Hij kijkt me zorgelijk aan. En vertelt dat zijn zoon sinds kort thuis “fuck you” zegt en zijn middelvinger opsteekt. Dat deed hij anders nooit. “Mijn kind leert foute dingen hier op school…” “Ja dat begrijp ik, maar hij leert het niet van mij!” Vader gaat verder. Dat hij het leert van de grote kinderen, uit groep 3 en ik beloof hem dat ik er vandaag eens extra op ga letten.

Terwijl de kinderen in de kring plaatsnemen, gaat de gouden spiegel rond. “Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wat is er vandaag met mij aan de hand?” De kinderen kijken om de beurt vol aandacht in de spiegel en vertellen iets over wat ze zien. “Mijn haar is er af, ik ben naar de kapper geweest.” Of hoe ze zich voelen: “Ik zie donkere plekken onder mijn ogen, ben ook een beetje moe..” Ook de betreffende jongeman kijkt in de spiegel. “Wat is er met jou aan de hand?”. Zonder na te denken zegt hij “niets” en snel geeft hij de spiegel door aan het meisje dat naast hem zit. We zijn al een half uur lekker bezig en ik heb nog geen middelvinger gezien of “fuck you” gehoord.

Tijdens het buitenspelen zie ik dat de kinderen van groep 7 een graffity-kunstwerk aan het maken zijn op het schoolplein. De kleuters zijn nieuwsgierig, maar vinden het vooral ook stinken. Dus besluiten ze  snel om iets anders te gaan doen. Klimmen, klauteren, tikkertje, kappertje spelen en natuurlijk, vaste prik: kijken naar de vuilniswagen die de containers komt halen. “Pas op, daar zit de juf in”, roept een kleuter en de vuilnismannen, spelen het spel mee. Ondertussen zie ik vanuit mijn ooghoek dat er iets is aan de andere kant van het plein en ik besluit een kijkje te nemen.

De graffity-meester zit op zijn knieen en spreekt op een liefdevolle manier een kleuter toe. Het jongetje kijkt wat geschrokken, maar het ziet er naar uit dat ze eruit zijn en ze nemen afscheid met een high five. “Hij zei fuck you tegen hem en stak zijn middelvinger op…”, weet een andere kleuter te vertellen, als ik vraag wat er aan de hand was. “Mmm, mag ik je iets vragen?” En een groep kleuters verzamelt zich rondom ons. “Wat betekent dat eigenlijk: fuck you?” Vragend kijken ze me aan. “Ja, zoiets van… ik vind je stom.” “Oh, en wat betekent dan die middelvinger, als je die op steekt naar iemand?” “Ook ik vind je stom…”

We gaan onze hand eens onder de loep nemen en bedenken wat we allemaal met die vingers kunnen doen. Wat betekent het als je je wijsvinger opsteekt? Of je pink? Of je middelvinger? Of je duim? En zit er verschil tussen je duim naar beneden of je duim naar boven? Vol belangstelling doen de kinderen mee. Nadat we de hand uitgebreid onderzocht hebben, gaan we een experiment doen: vandaag steken we alleen maar onze duim naar elkaar op. Naar boven als je iets leuk vindt, naar onder als dat minder leuk is. Die dag heb ik geen middelvinger meer de lucht in zien gaan. Wel heel veel duimen.

Om 12 uur staat moeder haar zoon op te wachten. Ik vertel haar over zijn duim en de “diamant-sticker” die we er op hebben geplakt. Zo vergeten we nooit meer wat het verschil is tussen de middelvinger en de duim.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...