Doorgaan naar hoofdcontent

(Geen) man overboord

"Ik ga nooit meer op die rotboot." Met een grote sprong zette zoon Jerome weer voet aan wal. Zijn gezicht stond op onweer. Hij liet de zeilboot, die hij van opa Fred had gekregen dobberend achter en beende met ferme stappen naar huis. Daar trok hij zich terug op zijn kamer met zijn dekbed over zijn hoofd getrokken. De zeilboot was iets te schuin te gaan en Jerome was bang.

"Ah joh, dat is zeilen", stelde papa Erwin hem gerust. Jerome reageerde niet. Hij weigerde te eten. Terwijl dat hem juist zou kunnen helpen om het van een andere kant te bekijken. Jerome bleef voor zich uit staren en reageerde nergens op. Niet op een grapje, niet op een boze opmerking. Hij had zich helemaal teruggetrokken. Totdat hij opsprong en naar vader Erwin schreeuwde: "Jij begrijpt er ook helemaal niks van!" Waarbij hij vader Erwin een tik gaf.

De zeilboot was een grote wens, al jaren. We hadden al een aantal keer op het punt gestaan om er eentje te kopen. Maar iedere keer was er wat mis. Totdat opa Fred (zelf ook fervent watersporter) een Middellandse zee jol op de kop had getikt. Een mooie rode die de naam Roje kreeg (afkorting: Rosalie-Jerome). Bij het eerste tochtje stond er een stevig windje, waardoor de boot flink schuin ging. Toen Jerome vergat het touw van de fok te laten vieren, stroomde er bijna water in de zeilboot. Paniek.

"Ik kan nog een ding bedenken om hem hier uit te halen", opperde vader Erwin, die zijn hoofd had ingepakt met roze wc-papier. Met een grijns van oor tot oor ging hij naar de slaapkamer van Jerome. Ondertussen sloten dochter Rosalie en ik een weddenschap af. Gaat het hem lukken of niet om Jerome uit zijn dip te halen? Na vijf minuten hoorden we geschreeuw van boven, wat uitmondde in een stoeipartij. Het was gelukt, maar Jerome bleef erbij dat hij nooit meer in de zeilboot zou stappen.

"Zullen we gaan varen?", vroeg dochter Rosalie aan haar vader de volgende dag. Er stond weer een stevig windje, maar dat weerhield haar er niet van om in de boot te stappen. Ze nam plaats achter het roer en hield het grootzeil vast. In plaats van overstag te gaan liet ze de boot gijpen. "Wat doe je nou!", schreeuwde vader Erwin haar toe vanuit de punt. Rosalie herstelde zich en bleek een snelle leerling te zijn. "Was je niet bang?", vroeg ik na afloop. "Als hij om gaat, dan zwem ik toch gewoon weer naar de kant", legde ze me uit met een rode blos op haar wangen.


Aangemoedigd door het enthousiasme van zijn zus, besloot zoon Jerome zijn angst te overwinnen. Hij verdiepte zich in het zeilen, las boeken, bekeek filmpjes op Youtube en stapte een paar dagen later weer glunderend in de boot. Geen man meer overboord.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...