Doorgaan naar hoofdcontent

Mijn moeder zegt dat jij giraffen-oren hebt

Aan het eind van de yogales bleef hij altijd nog even hangen. Hij treuzelde met het opdrinken van zijn kopje thee of zat te rommelen met zijn yogamatje. En wilde me dan ook nog iets vragen of vertellen. Dit keer bleek ik dus giraffen-oren te hebben, volgens zijn moeder dan. “Mmm, dat is me nog niet eerder opgevallen, toen ik vanmorgen in de spiegel keek”, en ik keek hem aandachtig aan. “Wat zal ze daarmee bedoelen?” En hij begon te vertellen over de cursus geweldloze communicatie die zijn moeder volgde, waarin ze had geleerd te reageren als een giraf of als een jakhals.

“Zo, dus ik heb giraffen-oren!”, besloot ik haar een paar dagen later te mailen. Ik was benieuwd hoe zij dat zag. Haar antwoord liet even op zich wachten. “Tijdens de yogales bij het uitdelen van de appeltaart vond ik zo mooi hoe jij reageerde naar het jongetje dat zo graag nog een stukje appeltaart wilde. ‘Ik kan jou nog een stukje geven, maar dat betekent dat iemand anders geen stukje heeft. Het is een keuze.’ Toen koos het jongetje uit zichzelf dat hij dan toch maar geen tweede stukje wilde. Dit heb ik verteld aan mijn zoon en dat ik vond dat jij ook giraffen-oren hebt.”

En ze vervolgde haar uitleg over geweldloze communicatie. “Er wordt gewerkt met de metaforen ‘giraf’ en ‘jakhals’. Oordelen en gedachten over goed/fout worden ‘jakhals’ genoemd. En als ik mezelf wil openstellen voor observatie dan kies ik ervoor om mijn ‘giraffe-oren’ op te zetten. Giraffen zijn niet perse aardig, maar wel duidelijk. En ze kijken vooral naar de behoefte die erachter zit. Zo zien zij ‘oordelen’ als een type gedachten. Jakhalzen zijn vooral tragische dieren, zij hebben hele mooie behoeften maar ze drukken zich helaas zo tragisch uit. De giraf is gekozen omdat het van alle landdieren het grootste hart heeft. En door hun lange nek zien ze ook het grotere perspectief.”

Leven vanuit je hart (ik voel), je buik (ik wil), je hoofd (ik denk) of je ziel (ik weet). Zo zou ik het willen vertalen. Maar dan zouden we er nog wat dieren bij moeten halen. Haar zoon was zo’n jongen die leefde vanuit zijn hart en zijn ziel. Een gevoelsmens die altijd op zoek was naar zijn wijsheid. Hij had veel vragen. “Waarom ken ik geen yogi’s die zo oud zijn geworden?” En “Wat zou jij kiezen als je over een echte gave kon beschikken?” Ik vertelde hem dat ik dolgraag zou willen vliegen, niet in een vliegtuig, maar zelf als een vogel. Zo vrij als een vogel. Ja dat leek hem ook wel wat. En samen fantaseerden we dan over hoe dat zou zijn.


Ik blikte nog eens terug op het afgelopen jaar, waarin ik hem  had mogen begeleiden. Hij was zo ontzettend gegroeid, als mens. Van een onrustig jongetje die moeite had om op zijn yogamatje te blijven zitten tot een tiener die serieus al bezig was met levensvraagstukken en vaak niets liever wilde dan “naar binnen keren”. Hij had een rustgevende invloed op de groep, hoefde er alleen maar te zijn en de sfeer was al goed. Een gevoel van dankbaarheid overviel me. Dankbaar dat ik kinderen zoals hem bij zichzelf mag brengen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...