Doorgaan naar hoofdcontent

Uw dochter heeft een achterstand


“Uit de resultaten van de entreetoets is gebleken dat uw dochter Rosalie bij ingang van het schooljaar een achterstand heeft van minimaal een half jaar.” Met een deftige stem lees ik de brief aan Rosalie voor. “Oja, dat was die toets op de kennismakingsdag. Daar begonnen we mee toen we binnenkwamen. “ En ze vertelde verder over dat ze tikkertje had gedaan op het schoolplein, terwijl iedereen in de pauze in zijn smartphone had zitten staren. En dat ze de directeur had laten schrikken door zijn kamer binnen te stormen. "Maar mam, het kan nog erger hoor. Louise heeft de toets zo slecht gemaakt dat ze naar de zomerschool moet", vervolgde ze met een grijns van oor tot oor op haar gezicht.

Rosalie volgde haar eigen zomerschool. De eerste week mocht ze helpen op het ponykamp. Pleisters plakken, kinderen vermaken, pannenkoeken bakken, limonade inschenken, paarden verzorgen en opzadelen, ruzies oplossen. Iedere ochtend vertrok ze rond half negen op de fiets naar de manege en ze kwam meestal pas tegen vieren thuis. Met rode wangen en een twinkeling in haar ogen. "Dit is wat ik later ook wil gaan doen. Met mensen en dieren werken', vertrouwde ze mij toe bij het slapen gaan. Ik zag haar groeien in zelfstandigheid en zelfredzaamheid. En ze had haar roeping gevonden.

"Ik ga naar de bakker", riep ze met een luide stem tegen haar Franse vakantievriendje Morgan. De eerste paar dagen keek hij haar niet begrijpend aan wanneer ze in het Nederlands tegen hem praatte. Ze had het boek "Hoe en wat in het Frans" op zak en besloot dat die Fransen wel wat Nederlandse les konden gebruiken. Morgan bleek een snelle leerling te zijn en Rosalie een strenge leraar. Als hij een woord verkeerd uitsprak, moest hij het blijven herhalen totdat zij tevreden was. Eigenlijk zoals de meeste Fransen ons Franse les geven, wanneer we proberen iets duidelijk te maken in hun taal. Ik zag haar groeien in geduld, taalbeheersing en onderwijsvaardigheden.

En de zomerschool kreeg zijn vervolg op andere vlakken. Flikflakken... En salto's, spagaten, bommetjes, achterover sprongen. De trampoline op de camping werd een grote sprong in de fysieke ontwikkeling. Dagenlang was ze er op te vinden, meestal samen met haar broer. Ook ik moest er aan geloven en ik kreeg springles van haar. “Nee mam, je moet niet bang zijn, geef je gewoon over, de trampo vangt je op”, moedigde ze me aan vanaf de zijlijn toen ik mijn eerste sprongetjes waagde. Ik zag haar groeien in doorzettingsvermogen, kracht, soepelheid en creativiteit.

“Ojee het is vloed geworden.“ Verschrikt keken we elkaar aan. Tijdens onze wandeltocht langs de rotskust van Bretagne hadden we niet gemerkt dat het water was gestegen. Helemaal meegenomen door de prachtige natuur. De schitterende vergezichten, het lichtblauwe water, de prachtige rotspartijen, de schelpen en vissen die op ons pad kwamen. Waarschijnlijk hadden we al een paar uur rondgezworven in stilte, met af en toe een vreugdekreet als we weer iets moois hadden gevonden. Maar nu terug naar het vaste land... Zwemmend. Ik zag deze middag Rosalie groeien in verwondering, verstilling, liefde voor de natuur en diep respect voor de wereld om haar heen.

Deze (levens)vaardigheden zijn niet in een toets te vangen. Bij thuiskomst gaan we ons dus toch maar weer eens buigen over 't kofschip en de breuken.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...