Doorgaan naar hoofdcontent

Zijn we er al?



Un, deux, trois, quatre. Met uitgestreken gezichten marcheerden de militairen om het stadhuis dat tevens dienst deed als postkantoor. Voor de gelegenheid waren er dranghekken om heen gezet, maar er stond alleen een handje vol toeristen met hun camera's op hun buik het tafereel te bekijken. Het was 14 juli en tijdens het ontbijt had ik de kinderen verteld over deze nationale feestdag in Frankrijk. Over vrijheid, gelijkheid en broederschap. En over de Franse revolutie. Ik haalde herinneringen op aan de grote feesten op dorpspleinen waar ik in het verleden ook een aantal keer aan had deelgenomen. We verheugden ons op deze dag. Maar de militairen en de fanfare stapten na twee rondes om het gemeentehuis in de bus die klaarstond om hun naar het volgende dorp te brengen. Wat een teleurstelling. En dat was niet de enige in deze vakantie.

"Het lijkt hier wel een kuuroord", verzuchtte man Erwin na een paar dagen op de camping. Er heerste een serene stilte, de lucht was zuiver, het water stonk weliswaar naar chloor, maar maakte de huid heel zacht, de mensen waren vriendelijk. De gemiddelde leeftijd was echter 68 jaar, zo schatte wij in. “Ou sont les enfants?, vroeg hij dan ook in zijn beste Frans aan de eigenaar van de camping. Nee, daar waren er niet zoveel van hier, beaamde hij. Onze kinderen hielden er van om te ravotten met andere kinderen, vriendjes te maken. Maar ze maakten van de nood een deugd. Zoon Jerome leerde tafel voetballen van een bejaarde Fransman en Rosalie ontfermde zich over de Duitse tekkel van de buren. Geen campingdisco dit jaar.

De reis er naar toe was ook al wat teleurstellend geweest. "Zijn we er al?" Hoorde ik na 12 uur van de achterbank. En toen hadden we nog drie uur te gaan. We hadden veel files gehad en ons vergist in de reistijd. En dan kunnen twee tieners met tussen hun in een hond op de achterbank wat irritaties opleveren. Over stinkvoeten en wie de meeste ruimte in neemt. Zeker zonder ingebouwde dvd speler, smartphone of Nintendo. Het afzien werd echter ruimte voor creativiteit. Ze gingen liedjes zingen, verhalen verzinnen en moppen vertellen. Er ontstonden allerlei spelletjes, waar dan weer flink om gelachen werd.

"Hebben jullie goed weer gehad", vroeg de buurvrouw bij thuiskomst. "Ik begrijp nu waarom het zo mooi is in Bretagne", vertelde ik haar. "Van de tien dagen dat we er waren, heeft het 9 dagen geregend. We hebben 1 dag in de zee gezwommen en twee dagen hebben we in een soort regenwolk geleefd." Medelijdend keek ze me aan. Ja, in Nederland was het goed weer geweest en hadden ze lekkere temperaturen gehad. Maar het voelde niet alsof we geleden hadden onder het weer. Met regen kun je ook een goede vakantie hebben, maar zal je er misschien wat meer je best voor moeten doen.

Zo besteden wij een hele dag om echte Bretonse vissoep te maken. We verzamelden allerlei soorten vis op de markt in het dorp, maakten het schoon, vonden een heerlijk recept en bereidden samen de soep. En zoon Jerome besloot zijn voetbaltraining ook in de vakantie in de regen voort te zetten. Met Franse jongens op het voetbalveld in het dorp. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om mijn Franse taal op te frissen en veel tijd aan yoga te besteden. En besefte dat je pas echt gelukkig kan zijn als je tevreden bent met wat er is.


Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...