Doorgaan naar hoofdcontent

Het meisje met het grote hart

Een sprookje voor alle kinderen met een groot hart, die niet altijd begrepen worden door de grote mensen. 

Ongeveer 50 jaar geleden werd er ergens op deze aarde een klein babymeisje geboren. Het was groot feest. De ouders waren dolgelukkig, want het meisje was hun eerste dochter. En... ze bleek over een heel groot hart te beschikken. Van een afstand zag je het grote hart al kloppen.

Kaboem, Kaboem, Kaboem. Wanneer het meisje in de tuin een mooie vlinder zag vliegen. Kaboem, Kaboem, Kaboem. En wanneer ze vol aandacht aan het tekenen was.
Of aan het spelen met haar poppen. Kaboem, Kaboem, Kaboem.

Op school werd haar grote hart niet opgemerkt. Daar moest gerekend worden. En spellingregels ingestampt in het hoofd. En de hoofdsteden van Europa moest ze op de kaart kunnen aanwijzen. Ze was vastbesloten dat zij dat later anders zou gaan doen.

Toen ze eenmaal volwassen werd, waren er niet veel mensen, die het grote hart opmerkten. Soms werd ze nagekeken op straat. Even was er dan een moment van herkenning. Alleen de kinderen en dieren zagen nog haar grote hart en kwamen graag bij haar.Ze zong dan met zachte stem een liedje voor hun.

 "Liefde is wat je bent, laat stromen. Zorg dat je de liefde kent. Door je heen naar iedereen, laat stromen, zorg dat je de liefde bent."

 Als het meisje met het grote hart allang weg was, neurieden de kinderen nog haar liedje.

Op een dag ontmoette ze op de markt een grote koopman. "Ik heb het mooiste hart van iedereen", prees hij zichzelf aan. En iedereen die dat wilde mocht even kijken. Tegen betaling van 3 euro. Maar de meeste mensen zagen alleen zijn grote buik en voelden zich bekocht. Ze wilden hun geld terug.

Ook zij nam een kijkje.  Ze zag een hart dat beschadigd was, waar scherven af waren. Een hart dat niet meer zo fel rood was. En met scheuren er in. "Vertel mij eens wat er zo mooi is aan jouw hart", vroeg ze voorzichtig aan deze man.

En hij vertelde haar over zijn leven. En hoe zijn leven zijn hart had gevormd. Hoe hij regelmatig een stukje van zijn hart aan een ander had gegeven. Toen vertelde zij voor het eerst van haar leven over haar grote hart. En dat zo'n groot hart soms best lastig kon zijn.

Terwijl ze dat vertelde, besefte ze dat ze anderen kon helpen met haar hart. En dat ze daar zelf ook wat aan kon hebben. Want je hart is het enige dat groter wordt, naar mate je het deelt met anderen.

Leg je hand maar eens op je hart.
En voel hoe je heel stil wordt van binnen.
Voel je ook de warmte van je hart groeien?
Aan wie zou je hiervan een stukje kunnen schenken?

Terug naar de inmiddels jongedame met het grote hart. Ze durfde nu pas, na haar ontmoeting met de koopman, haar hart echt open te stellen.  Er kwamen kinderen op haar pad, die pijn aan hun hart hadden. Omdat het gebroken was, of omdat ze niet begrepen werden door de volwassenen met een groot hoofd.

Ze ging met ze dansen, zingen, spelen en tekenen. Net zoals zij vroeger, toen ze klein was, ook zo vaak had gedaan. En ze zag de harten van de kinderen een sprongetje maken van geluk. Dat zorgde ervoor dat het meisje met het grote hart nog lang en gelukkig leefde.



Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...