Doorgaan naar hoofdcontent

Paula met de dikke billen


“Joh, die Paula, dat is echt een lekker wijf…” bracht de buurjongen in. We zaten ’s avonds met een groepje op het picknick-kleed voor de tent nog even na te praten over de avonturen van die dag op de camping. Paula was gearriveerd en dat had de jongensharten niet onbewogen gelaten. “Jerome heeft al geknipoogd naar haar, he”. “Ja, maar ze zal wel met Aron gaan, die gaat met alle mooie meiden op de camping.” Verzuchtte een ander. “Ach, ze heeft toch dikke billen. Heb je dat niet gezien dan? Toen ze op de trampoline aan het springen was?” Dochter Rosalie zat er bij en luisterde er naar.

“Roos, ga je mee levend stratego doen?” Een van de jongens stond voor onze tent, waarin Rosalie voor de zesde keer hetzelfde boek aan het lezen was. Ze keek even op en zag de grijnzende blik van de jongen en zei: “Nee, ik ben aan het lezen”. De jongeman was een volhouder: “Toe nou, je had het beloofd. Met jou erbij is het echt veel leuker.” Heel anders dan Paula speelde zij het 'hard to get': “Nee ik heb niet zo’n zin.” “Heb je dan zin om morgenavond met ons mee te gaan kaarten?” Ik hoorde het gesprek aan en had moeite een glimlach te onderdrukken.

Die nacht kregen we bezoek. Ik hoorde gerommel bij de tent en zat direct rechtop in mijn slaapzak. Saartje de hond – die met een luier om in de voortent lag – begon te blaffen. Saartje presteerde het om 1 dag voor de vakantie loops te worden. “Beter had ze het niet uit kunnen kiezen…”, had mijn vader gereageerd. En inderdaad, het was niet zo handig: een loopse teef op een camping met heel veel honden. Saar had van de reutjes net zoveel belangstelling als Paula van de jongens op de camping, besefte ik die nacht. En ik jaagde de losgebroken hond die voor onze tent stond weg en nam Saar in mijn slaapzak.

Terwijl ik daar zo lag, mijmerde ik over mijn eerste vakantieliefde. Hij heette Ronald. En ik zal, net als Rosalie nu, dertien jaar zijn geweest. We waren op vaarvakantie en mijn ouders zagen hem wel zitten. “Hij heeft zo’n hippe rode trui en zijn ouders hebben ook een boot”, had mijn moeder ingebracht. Ik zag hem wat minder zitten, maar vond het toch wel spannend. ’s Avonds kwam hij langs met de vraag of ik een stukje met hem wilde wandelen. Mijn vader was geen voorstander ervan, maar stemde toch in. Op voorwaarde dat we in het zicht bleven. Vanaf zijn stuurstoel, kon hij ons dan volgen met zijn verrekijker.

“Ik wil je na de vakantie nog wel eens opzoeken”, had Ronald na een paar dagen voorgesteld. En een paar weken later stond hij met een grote bos rozen op het station. Ik sprong achter op mijn fiets en we reden naar huis, waar pa en ma al klaar zaten met een kopje thee. Na een uur praten over koetjes en kalfjes, besloot ik hem weer op het station af te zetten. Nooit meer heb ik iets van hem gehoord, tot vlak voor de vakantie, toen ik een Linkedin-uitnodiging van hem kreeg. Het kostte me moeite om hem te herkennen, maar het was dan ook 30 jaar geleden dat we elkaar voor het laatst hadden gezien.


“Mam, ik heb een vriend”, vertelde Rosalie met een grijns van oor tot oor. We waren de volgende dag maar eens gaan kijken bij de trampoline op de camping. Dat was de ontmoetingsplek voor alle kinderen. Nieuwsgierig naar Paula. Rosalie kwam al springend ons begroeten met aan haar hand een klein blond jongetje, van amper vier jaar oud. “Hij heet Bobby en hij wil me niet meer loslaten…”

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...