Doorgaan naar hoofdcontent

Niet schrikken, u spreekt met de politie

“Goedemorgen, u spreekt met de politie. Niet schrikken alstublieft.” Natuurlijk schrok ik. Allereerst vanwege het feit dat de politie belde, dat gebeurt niet iedere dag. En daarbij ook nog de boodschap: “Niet schrikken.” Wat doe je dan? Schrikken dus. Het was donderdagochtend half 10 en ik zat net even lekker op de bank met de hond Saar op schoot en een kopje thee in de hand. “Oke”, wist ik uit te brengen en ik wachtte vol spanning af wat deze meneer mij te vertellen had. “Is uw dochter Rosalie Jager?” vervolgde hij het telefoongesprek. Nu zat ik helemaal rechtop.

“Uw dochter is gisteravond getuige geweest van een mishandeling. Wist u dat?” Ik kon me opeens weer vaag herinneren over wat ze vertelde toen ze terug kwam van de manege. Ze was met een paar vriendinnen terug gefietst, over het donkere dijkje. En halverwege het dijkje stond er een auto stil en stapte er een jongen uit. Een van de vriendinnen kende hem en was geschrokken. Het meisje kreeg ruzie met de jongen en ze probeerde weg te komen op haar fiets. Waarbij hij haar van haar fiets had getrokken. Rosalie vertelde dat ze uiteindelijk het bloedende meisje naar huis hadden gebracht en haar ouders de politie hadden gebeld.

“In Waterland heb ik nog nooit een boef gezien”, hield ik onze kinderen van jongs af aan voor. En dat was ook zo. Er gebeurde niet veel, 1 keer in de week reed de politieauto door het dorp en de mensen hielden elkaar in de gaten. De deur lieten we regelmatig openstaan als we even de hond uitlieten en de fietsen werden nooit op slot gezet. Ik vond het belangrijk dat onze kinderen veilig konden opgroeien en ruimte hadden om hun wereld te vergroten. Zonder beperkingen van wat er allemaal zou kunnen gebeuren. Een onbekommerde jeugd, zonder al te veel zorgen en angst. Natuurlijk zagen ze regelmatig op het Jeugdjournaal wat er allemaal gebeurde in de wereld, maar dat leek nog ver weg.

Tot op een dag in de kermisweek de fiets van dochter Rosalie ’s morgens niet meer voor het huis stond. “Gestolen?” We konden het ons niet voorstellen. En na een wandeling op de vroege zondagmorgen door de straat bleek dat de fiets een kilometer verderop onbeheerd was achtergelaten. Waarschijnlijk door een kermisbezoeker die het te ver vond om lopend naar huis te gaan. De fiets was weer terug. Maar het vertrouwen in de goedheid van de mens had in de ogen van onze kinderen een deukje op gelopen.

Dat deukje werd groter toen dochter Rosalie die zomer tijdens een wandeling in het bos een dode man vond. “Wakker worden meneer”, had ze hem nog toegeroepen. Toen ze naar hem toe wilde lopen, hield ik haar tegen. Er stak een dolk in zijn borst. Voor het eerst kwam ze in aanraking met een echte agent, met sirenes en politieauto’s. Met een helikopter. Ze werd ondervraagd door de agent, hij vroeg of we Slachtofferhulp nodig hadden. Maar Rosalie leek niet echt onder de indruk, ze wilde de volgende dag weer het bos in voor een spooktocht. We maakten het dan ook niet groter dan het was.


Terug naar de agent aan de telefoon. “Ik zou graag een getuigenverklaring van Rosalie willen opnemen. Gewoon hier op het bureau, of bij haar op school. Dan trekken we geen uniform aan. Maar ze is nog jong. Ik kan me voorstellen dat u dat niet wilt.” Ik besefte dat ik dit keer de keuze bij haar zou laten om “het niet groter te maken dan het was”.  En ik beloofde de agent het met haar te overleggen. “Nee”, zei ze resoluut bij thuiskomst. En ik begreep haar. “Ik hoop dat ze als ze ouder wordt wel haar verantwoordelijkheid voor dit soort zaken neemt.” antwoordde de agent. Ik begreep hem ook.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...