Doorgaan naar hoofdcontent

Eerst zien, dan geloven


"Neem je straks dat Star Wars-spel mee?" Het appje dat ik een uur voor de yogales kreeg, was slechts kort. Maar ik voelde het verlangen er door heen. Deze jongen had zich de hele week al verheugd om met zijn gedachtekracht een balletje te laten opstijgen. Want dat was het Star wars-spel. "De headset meet je hersengolven en wanneer je een complete focus hebt op het balletje, zal het balletje opstijgen. Een oefening in concentratie…" Ongelovig, maar vol verlangen keken ze me aan. Dat wilden ze wel eens proberen. En het liefst meteen.

Ik besloot de les te vervolgen over Pratyahara, de vijfde stap in yoga. Een oefening waarbij je steeds meer leert je zinnen en zintuigen onder controle te krijgen. Kinderen die dit leren, kunnen ‘nee’ zeggen tegen de zoveelste zak snoep. En zijn zelf de baas over hun mobiele telefoon. Ze kunnen hem gewoon een dag laten liggen, zonder dat ze getriggerd worden door alle piepjes. Omdat zij de baas zijn en niet de telefoon. En het levert ook nog wat op, volgens een beroemd psychologisch onderzoek met een marshmallow. Kinderen die in staat waren om zich te beheersen en niet direct de marshmallow wilden opeten, bleken op latere leeftijd succesvoller te zijn.

We bewaarden het Star Wars-spel tot aan het einde van de les. Want, zo wisten ze: na een yogales ben je lekker ontspannen en kun je je goed concentreren. "Feel the force", moedigde het Star Wars-spel ze aan. De eerste kandidaat keek met grote ogen en vergat zelfs te knipperen. Vol aandacht, maar het balletje ging niet om hoog. De tweede bewoog haar handen erbij, alsof er iets onzichtbaars aangeraakt moest worden. En ja hoor, het balletje ging even omhoog. Ik hoorde vreugdekreten bij de anderen. Nummer drie maakte een briesende ademhaling en kreeg een vuurrood hoofd. Maar ook bij hem ging het balletje niet omhoog. Zoon Jerome zat op de achtergrond en had een grijns op zijn gezicht. Hij wist wat er komen ging...

Nadat iedereen een poging had gewaagd, bogen we ons over de filosofische vraag die bij deze yogales hoorde: "Wat kun je weten?" En: "Wat kun je geloven?" Daar werd diep over nagedacht. "Ik geloof in God", wist een meisje voorzichtig te vertellen. "Nou, ik alleen als hij voor me staat", was de duidelijke reactie van een ander. "Ik heb gelezen over iemand die bijna dood was en in een witte tunnel kwam en hem toen heeft ontmoet." "Ja, ja." Ik besloot me in het gesprek te mengen: "Geloven jullie mij?" "Ja natuurlijk", riepen ze in koor. En ik biechtte ze op over het Star Wars-spel. dat helemaal niet reageerde op de gedachtekracht, maar op de ingebouwde föhn. "Eerst zien en dan geloven, of eerst geloven en dan zien?" , was de vraag waar ze diep over nadachten. En ze beseften hoe belangrijk het was om altijd een kritische denker te blijven, een filosoof.

Terug naar huis vroeg zoon Jerome: "Mam, kon dat nou wel, met dat Star Wars-spel?" "Je hebt ze gewoon bedrogen. Is je geweten niet gaan knagen?" En ik vertelde hem over mijn afweging om een leugentje als bestwil bij deze les in te zetten. Een les die ze juist hierdoor niet snel zullen vergeten...


Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...