Doorgaan naar hoofdcontent

Chaos in mijn hoofd


“Je ziet hier een toren staan van blokken, die verplaatst mag worden naar het middelste stokje. Waarbij je maar 1 blokje tegelijk mag verplaatsen en een groter blokje niet op een kleiner blokje mag.” Voor me zat een 15-jarige puber aandachtig te luisteren naar mijn instructie. “Doe je ook in pubers?”, had zijn moeder een paar dagen eerder aan de telefoon gevraagd. Ze vertelde over haar zoon die met een vwo-advies de basisschool had verlaten, maar nu niet zonder haar huiswerk kon maken en continue werd afgeleid door zijn games en filmpjes. En dus vorig jaar al bijna was blijven zitten.  “Ik wil het huiswerk loslaten, maar denk dat hij het nog niet kan”, verzuchtte ze.

“Het komt allemaal goed, uiteindelijk”, bleek de mantra van deze jongeman te zijn. Bij binnenkomst wist hij me niet te vertellen waarvoor ik was gekomen. “Geen idee”, en hij staarde naar de tafel. “Dat wordt een moeilijk gesprek”, dacht ik. En we besloten om eerst maar eens een raadsel op te lossen. Dat levert vaak meer informatie op dan een gesprek van een uur. De jongeman ging enthousiast aan de slag, verplaatste een paar blokjes, ergerde zich aan het stokje dat los zat, maar zette door. Het spel met de toren van Hanoi is een manier om te kijken in hoeverre een kind over logisch inzicht, concentratie en doorzettingsvermogen bezit. Dat laatste had hij zeker, het eerste een stuk minder.

Afgezien van wat gezucht en de mantra “het komt allemaal goed, uiteindelijk”, was het doodstil aan tafel. Ik observeerde ondertussen ook zijn moeder. Die kalm toekeek en nog een kopje thee in schonk. Hij verplaatste het raadsel regelmatig naar het midden van de tafel, alsof hij het van een afstandje wilde bekijken. Maar het systeem doorzag hij niet. Hij had geen plan en bracht geen structuur aan om het raadsel op te lossen. Na een half uur besloot ik in te grijpen en het raadsel “kleiner” te maken. “Met vier blokjes”. Nu zag hij het en enthousiast ging hij door. Totdat ik een vraag stelde en hij zijn plan al weer kwijt was. Na een uur was het raadsel opgelost, uiteindelijk.

“Ik heb je door dit raadsel aardig leren kennen.” En hij begreep waar ik op doelde. “Ja, ik heb vaak chaos in mijn hoofd, kan me dan niet concentreren. En dan is huiswerk maken heel moeilijk. Zeker als ik het ook nog niet interessant vind.” Ik vroeg hem een tekening te maken van een berg, met een vlag in de top. “Waar staat die vlag voor?” “Mijn diploma!”” En wat voor uitrusting heb je nodig om dat diploma uiteindelijk te halen?” Samen keken we naar wat hij vooral niet nodig had: chaos in zijn hoofd. De oorzaak van de chaos was snel achterhaald: de verleiding van games en telefoon en filmpjes op Youtube. Bijna vergelijkbaar met de verleiding van een doos bonbons (als je ten minste van chocolade houdt), die voor je staat. “Ben je dan in staat om je zelf te beheersen en te besluiten om slechts 1 bonbonnetje per dag te nemen?”


Er zijn steeds meer kinderen met chaos in hun hoofd. Dochter Rosalie vertelde dat er zelfs kinderen zijn die in de klas energy drinks meenemen om maar lekker druk te kunnen worden. Vader Erwin vertelde dat in zijn klas de studenten een vraag stellen, maar het antwoord niet af kunnen wachten, omdat er dan al weer een piepje van de mobiele telefoon gaat. De vraag die ik aan deze jongeman stelde was: “Wil je geleefd worden door de chaos in je hoofd of kies je ervoor om weer zelf de baas te worden?” Het zal een flinke klim worden.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...