Doorgaan naar hoofdcontent

Ik smeer mijn boterham wel BOVEN


“Ik smeer mijn boterham wel BOVEN…”, schreeuwde zoon Jerome me toe. Stampvoetend ging hij naar boven.  Het was half zeven ’s ochtends en ik bleef alleen achter aan de ontbijttafel. De afgelopen dagen vroeg ik me zelfs af, of ik niet gewoon lekker in mijn bed mocht blijven liggen. Het was nog donker en de kinderen waren niet echt gezellig aan de ontbijttafel. De een zat onderuit gezakt voor zich uit te staren en de ander tuurde in het scherm van de ipad om te kijken of er al schoolcijfers waren bekend gemaakt. Toch sleepte ik mij me bed uit als de wekker ging en zong ik een liedje voor de kinderen, net als toen ze nog klein waren.

“Goedemorgen, zonder zorgen, het is weer tijd om op te staan. Goedemorgen, zonder zorgen, om vandaag naar school te gaan. Goedemorgen, zonder zorgen, wordt maar wakker lief kind. Goedemorgen, zonder zorgen, als de dag voor jou begint.” En daar waren in de loop van de jaren allerlei varianten op ontstaan.  Als ik dan naar ze kijk, bekruipt me een warm gevoel. En de herinnering aan toen ze nog klein waren en mij iedere ochtend met een grote glimlach verwelkomde. De realiteit was nu echter anders: geen grote glimlach meer in de ochtend, maar gemopper en gegrom.

“Wanneer was je voor het laatst echt gelukkig?” had ik die avond er voor gevraagd aan het gezin waar ik om tafel zat. Ze hadden de afgelopen maanden flink wat strijd gehad om hun puberdochter die zich niet meer zo inzette voor school. En hadden mijn hulp ingeroepen. We zaten gezellig aan de eetkamertafel met een kopje thee. En de puberdochter begon direct te schrijven. Wat ze op dat gelukkige moment toen deed, dacht en voelde. Ook haar moeder kon zich al snel iets herinneren. Bij haar vader bleef het stil. Hij staarde naar zijn papier en kon zich niets voor de geest halen. “Genoeg ongelukkige momenten om op te schrijven, maar het geluk is even zoek”, verzuchtte hij.

“Hoe kan dat nou?” vroeg zijn puberdochter. Die weliswaar niet echt goed mee kon komen op school, maar over een enorme wijsheid beschikte. Zelf had ze opgeschreven over haar gelukkige moment toen ze van een hoge brug in het water was gesprongen. Bij het verhaal alleen al zag ik weer de twinkeling in haar ogen. Ik probeerde op haar vraag antwoord te geven. Dat we geneigd zijn om altijd te kijken naar wat er niet goed gaat. En dat het extra inspanning kost, om iedere dag weer eens onze zegeningen te tellen. En dankbaar te zijn voor de mooie momenten. Het straaltje zonneschijn dat door de gordijnen piept of het heerlijke kopje thee dat we samen drinken. Ze doopte ondertussen haar bastognekoek in de thee en nam daarna een hapje. “Dat is toch ook geluk?”

“Brad Pitt en Angelina Jolie zijn uit elkaar. En hij wordt verdacht van mishandeling”, wist dochter Rosalie die ochtend tijdens het ontbijt te vertellen. Verbaasd keek ik haar aan. “Ja, we kijken tegenwoordig op school naar het nieuws, zodat we weten wat er gebeurt in de wereld”, voegde ze er aan toe. Ik vroeg me stilzwijgend af wat voor nieuws dat dan wel niet was, maar besefte dat ellende nou eenmaal meer aandacht krijgt dan geluksmomenten. Lees de krant er maar eens op na. Dat is wat de mensen willen zien. En ik besloot het nieuws om te buigen en vertelde haar over wat een prachtige rol Brad Pitt had gespeeld in de film “Seven years in Tibet”. En over hoe mooi hij daarin had geacteerd.

Die avond haalde ik zoon Jerome op van de voetbal. Hij was nog net zo chagrijnig als in de ochtend. Na het eten, ging hij  in op mijn uitnodiging om samen nog wat yoga te doen. We staken een kaarsje aan, rolden ons matje uit en werden heel stil. Na afloop stelde ik hem de zelfde vraag; “Waar word jij eigenlijk gelukkig van?” Hij hoefde (gelukkig!) niet lang na te denken. “Vanmiddag nog. Ik was zo blij dat ik weer kon voetballen. Na mijn gekneusde teen van afgelopen zaterdag, mocht ik niet meer meetrainen. En nu vloog ik weer over het veld.” En voor het eerst die dag, zag ik een glimlach op zijn gezicht verschijnen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...