Doorgaan naar hoofdcontent

Ik ga je knuffelen

Daar stond hij voor me. Blonde ongekamde haren, blauwe ogen en een verlegen grijns op zijn gezicht. Hij was samen met zijn moeder naar de ouder/kind yogales gekomen die we hadden georganiseerd voor de actie van 3FM Serieus Request. We hadden al wat oefeningen gedaan, ik had ze een verhaal verteld en nu was hij van zijn yogakussentje opgestaan en stond hij voor me. "Ik wil je knuffelen...", zei hij met een vaste stem. De ruimte zat afgeladen vol en iedereen keek vol verwachting toe. Wat zou ze doen?

Ik voelde dat dit een ervaring voor mij zou zijn en niet zo maar een belevenis. De cultuurfilosoof Walter Benjamin maakte in de vorige eeuw al onderscheid tussen ervaringen en belevenissen. "Ervaringen resoneren in ons, raken ons, vormen ons, veranderen ons, zullen we nog lang herinneren. Belevenissen zijn veel oppervlakkiger. Het moderne leven neigt er naar rijk te zijn aan belevenissen en arm aan ervaringen."

De Duitse socioloog Hartmut Rosa verwoordt het in een interview in de Filosofie Magazine van deze maand  als volgt. "Zou je de hele dag tv kijken, dan zou je 's avonds nog steeds het gevoel hebben dat je net bent opgestaan. Ik noem dat een kort-kort patroon van de tijd. De tijd verloopt in je beleving, maar krimpt in je herinnering." Zijn stelling luidt: "We gaan toe naar een leven vol kort-kort patronen. Waarin de tijd heel snel gaat en het rendement heel vluchtig is."

Terwijl ik dit las, herkende ik het direct in mijn omgeving. De vluchtige manier van communicatie via de What's app, de korte concentratieboog van de kinderen in de klas, de continue afwisseling van activiteiten. Vervelen is er bijna niet meer bij. We zijn altijd bezig. "Resonantie is wat er nodig is om weer echt te ervaren. Kunst kan resonantie oproepen, de natuur, maar ook religie en geschiedenis", vervolgt Rosa in het interview. Je voelt je weer verbonden met de wereld. En dat is wat ik kinderen zo graag wil meegeven. Het gevoel van verbonden te zijn met zichzelf, met de omgeving en met de wereld. Met hart en ziel. Om de vervreemding tegen te gaan. 

Wat waren mijn ervaringen dit jaar? Het eerste dat mij te binnen schiet was het vakantiekamp van afgelopen zomer. Het was een snikhete middag en we zaten met elkaar onder een boom in de schaduw. Trees kwam langs om ons te leren vilten. Twee uur lang was er opperste concentratie in de groep. Zelfs de grootste stuiterballen vonden de verstilling. Er was ook de jongen die al de nodige ellende in zijn rugzakje had. Zijn moeder was overleden, zijn vader opnieuw getrouwd. Hij zelf had wat moeite om uit zijn woorden te komen en zijn omgeving te begrijpen. Bij de laatste Rots en waterles stond hij spontaan op en vertelde ten overstaan van alle ouders en kinderen wat hij had geleerd: “Ik wil het, ik kan, ik doe het.”

Terug naar de knuffelige jongen. Hij stond voor me, met zijn armen al wijd. Klaar om me te knuffelen. Ik stond op, pakte hem stevig vast. En zo stonden we een paar minuten bewegingsloos. Het was muisstil, totdat hij de omhelzing verbrak en zei: "Ja, dat doe ik wel vaker, als het zo voelt."


Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...