Doorgaan naar hoofdcontent

Op = op

"Hoi Roos, er is weer geld. Wat wil je eten?" Nog geen 5 minuten later krijg ik een berichtje terug: "Lekkah". Er verscheen een glimlach op mijn gezicht. De afgelopen dagen was het eten niet zo lekker geweest. Er stond geen geld meer op de rekening en we moesten het doen met de restjes eten die we nog in huis hadden. Een potje mais, een gebakken ei en droge aardappels. "Ach toen ik nog studeerde waren er weken dat ik alleen maar brood met pindakaas at en 's avonds pasta met gebakken ui en tomatenpuree", vertelde ik ze bij het ontbijt. Het werd een belangrijke les in soberheid.

Toen de kinderen 10 waren, kregen ze beiden een eigen bankrekening. Iedere maand storten we daar 30 euro, waar ze hun kleding, cadeaus en schoolspullen van kunnen kopen. Een prima manier om te leren met geld om te gaan. Zoon Jerome kocht een zwembroek voor 35 euro en besefte toen dat het nog lang duurde voordat hij weer wat kon uitgeven. Dochter Rosalie was een stuk zuiniger en verdiende ook al wat bij met de oppas van honden uit de buurt. En sinds kort hadden ze hun eigen krantenwijk.

"Hebben jullie schulden?" Vroeg dochter Rosalie afgelopen week. En ik vertelde haar dat ik heb geleerd van mijn ouders dat je alleen iets kunt uitgeven, wanneer je het ook hebt. En we pakten het voorbeeld van iemand die een lening afsluit om een auto te kopen. Tegen de tijd dat auto op leeftijd is, wordt de lening pas afgelost. Inclusief rente. Op school hadden ze met economie een filmpje gekeken over mensen die grote schulden hadden en leefden op bijstandsniveau. Het had indruk op haar gemaakt.

Zo erg was het nog niet bij ons, legde ik haar uit. Deze maand hadden we een fikse verkeersboete gekregen, waren er kosten gemaakt voor de verbouwing van de slaapkamer en hadden we ook nog een beetje aan Sinterklaas gedaan. En Kerst kwam er ook nog aan. Soberheid maakt je creatief en ik besloot voor iedereen een kerstcadeautje te maken: een gevulde walnoot, bespoten met goudverf. Vriendin Carla had dit een paar jaar geleden gedaan en dat was een daverend succes. 

"Ik zou willen dat kinderen niet meer zulke grote cadeaus krijgen met Sinterklaas." vertelde een jongen mij die week tijdens de les. Ik dacht terug aan de tijd dat mijn eigen kinderen nog hun schoen zetten. Ik stopte er meestal een mandarijntje in. Maar er waren ook kinderen in de klas die de volgende ochtend een iPhone in hun schoen vonden. En hij vervolgde: "Sommige ouders kunnen het helemaal niet betalen, maar willen toch iets geven. En andere kinderen krijgen maar van alles en zijn er helemaal niet blij mee." Alle kinderen stemden in met zijn verhaal. Ze herkenden het.

Die ochtend zag ik dat er weer geld op de rekening stond en ik besloot onszelf te verwennen met een lekkere maaltijd, die nu echt veel beter smaakte dan alle lekkere maaltijden van het afgelopen jaar bij elkaar.


Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...