Doorgaan naar hoofdcontent

Ik wens je een gelukkuge verjaardag toe

“Ja, hoe moet ik dat nou weten?” moppert zoon Jerome aan de ontbijttafel terwijl hij een boterham met jam naar binnen propt. Zijn vader wees hem op het feit dat ik jarig was vandaag, en dat was hem echt volledig ontgaan. “Wat voor datum is het eigenlijk?”, vroeg hij me. “Dan kan ik het even in mijn mobiel zetten, zodat ik volgend jaar een waarschuwing krijg. Een piepje of zo…” Het was vrijdagochtend 3 maart en de eerste felicitatie die ik kreeg was van de Zalando:  “Geachte mevrouw De Rie, van harte gefeliciteerd met uw verjaardag. Speciaal voor vandaag kunt u met 10% korting bij ons winkelen.” Zou het hierbij blijven vandaag?

“Vandaag is het mijn verjaardag!”, vertelde ik de kinderen en ouders die middag in de Eigenwijz-les. “Ooh, moet je dat niet vieren dan?”, vroeg een moeder mij. “Jazeker, met jullie”, vertelde ik enthousiast. “En geloof mij, het wordt vele malen leuker dan in een kringetje zitten, een taartje eten, borrelnootjes en een blokje kaas. Al babbelend over koetjes en kalfjes of de ellende in de wereld.” Wij pakten het anders aan. De kleuters luisterden eerst ademloos naar een prachtig verhaal over alle kleuren aan de regenboog, vervolgens kregen ze een stukje “goud” voor in hun schatkist. En toen gingen we ook nog spelletjes doen en een origami-hart maken. In hun hart schreven ze van wie ze heel veel hielden.

“Mijn grootste cadeau heb ik inmiddels gehad!”, vertelde ik de oudere kinderen na afloop van de rots en waterles die middag. Verbaasd keken ze me aan. De les ging over “Spelen” en over hoe moeilijk het soms nog voor kinderen is om samen te spelen. Met een computerspel lukt het nog wel, maar echt samen spelen vereist andere kwaliteiten. Ze mochten die les in een groepje een toren bouwen van bamboestokken. Waarbij we vooral keken naar de mate waarin ze zouden samenwerken. Maar ook wat het bouwplan was en hoe hoog de toren werd. Ik observeerde de interactie in de groep en hoorde opeens een jongeman verzuchten: “Het gaat er toch niet om wie er wint, het is maar een spelletje hoor.” YES mijn cadeau voor vandaag.


Dit jaar besloot ik mijn verjaardag niet thuis te vieren. Ik nodigde mezelf en mijn broer uit om te eten bij onze ouders. Net als vroeger, met zijn vieren, gezellig aan tafel. En mijn moeder zou uiteraard een lievelingsprakje maken. Ik verheugde me er al op. Terwijl ik mijn koffer inpakte, vond ik een briefje van een meisje uit de les “Lieve juf, ik wens je een gelukkuge verjaardag toe. Liefs, Aliyaa”. Dit briefje zou ik koesteren. Evenals het potje met narcisjes die een jongeman in de gauwigheid bij het nabijgelegen tuincentrum voor mij had gekocht.  Maar thuis bij de familie wachtte mij nog een cadeau. Terwijl we aan de boerenkoolstamppot zaten wist mijn wijze broer me te vertellen: “Ja lief zusje, cadeautjes zijn voor even, maar ervaringen voor het leven.”

Bij thuiskomst stonden de cadeautjes uitgestald op tafel...

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...