Doorgaan naar hoofdcontent

Owee, als je oortjes gaat maken

“Doe je wel voorzichtig er mee?” Met een streng gezicht keek ze me aan en vervolgde: “Eerst je handen wassen voordat je het vasthoudt en owee als je er oortjes in gaat maken…” Daar had ze wel een punt. Ik had de gewoonte om een bladzijde om te vouwen, zodat ik de volgende keer wist waar ik verder kon lezen. Begerig keek ik naar het boek dat ze zorgvuldig in haar handen vasthield. Een babyblauw omslag met sierlijke letters er op: Silber. Dochter Rosalie had me uitgenodigd om een kijkje te nemen in haar belevingswereld, in haar boeken. En ik greep deze kans van harte aan. Een kans die je niet iedere dag krijgt bij een puber van 14.

“En dan ben jij hondje en ik het baasje. Oke?” Het was 10 jaar geleden haar favoriete spelletje. Ze nodigde me dan uit om in haar fantasiespel mee te doen en het maakte ons altijd ontzettend blij. Ik begreep haar beter en voelde een echte verbinding. Een verbinding die veel verder ging dan praten over koetjes en kalfjes. Een vergelijkbare verbinding voelde ik wanneer we samen op de bank uit De sprookjes van Grimm gingen lezen. Knus tegen elkaar aan. Ze koos altijd het langste sprookje uit, want dan duurde het moment ook veel langer. Maar ze werd ouder en ik werd steeds vaker gezien als de moeder die de was doet en voor eten zorgt.  En zeurt als je je kamer moet opruimen.

“Jij krijgt voor je verjaardag een dagje lezen…”, vertelde ik haar op de grote dag waarop ze 14 jaar werd. “YES”, bracht ze uit. Een groter plezier had ik haar niet kunnen doen. Ze was gek op lezen en we besloten een dagje naar Amsterdam te gaan. In de OBA snuffelden we in de ellenlange kasten met boeken en toen we allebei iets hadden gevonden, vleiden we ons neer in een gemakkelijke stoel. Met uitzicht op de grachten van Amsterdam. Een paar voorzichtige zonnestralen verwarmde ons gezicht. Urenlang hebben we daar gezeten, helemaal verdiept in ons boek. “Nog 1 hoofdstuk oke?”, bracht ik in, toen ze opmerkte dat haar maag begon te knorren.

Na een lekker broodje bij ’t Kuiltje (daar kwam ik vroeger ook altijd Roos, echt veel lekkerder dan een broodje van de HEMA), togen we naar de leukste winkel van Amsterdam. Volgens Rosalie dan. Boekhandel Scheltema. Een hele afdeling met Young Adult-boeken stond op haar te wachten. Ze mocht er eentje uitkiezen om mee naar huis te nemen. Ondertussen snuffelde ik wat rond en mijmerde ik over mijn eigen boekengekte. Toen ik 12 jaar was had ik alle boeken (die voor mijn leeftijd geschikt waren) uit de bibliotheek gelezen. Ik had dit mijn eigen kinderen ook zo gegund. Het wegdromen in de andere wereld. Dochter Rosalie was aangestoken door het boekenvirus, zoon Jerome hield het bij de Donald Ducks. En dat zagen we ook terug in zijn schoolresultaten. Begrijpend lezen bleef lastig, zijn woordenschat was klein. En iedere keer als hij “dinges” zei, maakten we er een grapje over.


Silber bleek niet zomaar een boek te zijn. Het was prachtig geschreven en ging ook nog echt ergens over. Een meisje dat in haar dromen van alles mee maakt, maar die dromen blijken ook werkelijkheid te worden. Daarbij werd ze ook nog verliefd, moest ze voor zoveelste keer verhuizen, maakte ze ruzie met haar zusje en was ze niet erg blij met haar nieuwe stiefgezin. Een verhaal om in 1 keer uit te lezen. En dat deed ze dan ook. ’s Avonds om 11 uur zag ik nog licht branden op haar kamer. “Roos , wordt het niet tijd om te gaan slapen?”, vroeg ik haar voorzichtig. “Nee, dat kan echt niet mama, het is zo spannend.” Ik deed het licht voor haar uit en besloot om haar maar niet te vertellen dat ik vroeger onder mijn dekbed met een zaklamp net zo lang door las totdat het boek uit was…

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...