Doorgaan naar hoofdcontent

Ik vind je lief vandaag



“Pap, je snurkt…”, hoor ik de dochter al een paar keer geïrriteerd roepen. Het is half vier ’s nachts en ik lig schaapjes te tellen (dat zijn er heel veel op Texel!), terwijl ik de eerste dag van het gezinsweekend de revue laat passeren. De spanning tussen vader en dochter is voelbaar. En iedere keer als hij weer de slaap vat, lijkt het of de veerpoot op Texel arriveert. Zo hard klinkt het gesnurk in de nacht. Om half vijf geeft de dochter het op en ze verlaat de slaapkamer om zich ergens anders te nestelen. En dat was nog maar het begin van een lang weekend samen…

“Wat zullen we over de mobieltjes afspreken?”, had ik Carla gevraagd een paar dagen eerder. We waren enthousiast bezig met de voorbereidingen voor het gezinsweekend. Dat in het teken zou staan van ‘aandacht voor elkaar’.  Het doel was om ouders en kinderen een heerlijke tijd samen te bieden. En daar hoorde in onze beleving zo min mogelijk appjes en selfies voor op Facebook bij. Het bleek echter helemaal niet nodig te zijn om er afspraken over te maken. Ik zag moeders fanatiek voetballen op het strand, verstoppertje spelen in de duinen, samen schilderen met hun kind, naar een verhaal luisteren bij het kampvuur en gezellig samen uitgebreid eten aan de lange tafel in het kamphuis.

“Ik zie opeens een heel andere kant van mijn dochter. Hoe ze contact legt met de andere kinderen en hoe fijn ze het met elkaar hebben”, vertelde een moeder mij bij de afwas. We keken genietend uit het raam in de grote tuin en zagen hoe de kinderen samen aan het spelen waren. Mijn hart maakte een sprongetje. Dit was precies wat ik beoogd had toen er een jaar geleden ideeën opborrelden om nu eens niet alleen met een groep kinderen op vakantie te gaan, maar ook hun ouders uit te nodigen. Maar ik had ook mijn bedenkingen. Willen de ouders dit wel? Staan ze open om weer eens echt kind te zijn met hun kind? Samen te spelen en te genieten? Met hart en ziel?

“Ik wil graag een hartje geven aan mijn moeder, want ze is vandaag lief!”, vertelde de jongeman met rode blossen op de wangen die avond. Het hartjesritueel werd iedere avond opgevoerd. Het hartje (een snoepje) kon slechts aan 1 iemand worden weggegeven. Om kinderen (en ouders!) te leren hoe fijn het is om iets aan een ander te geven. En wel met een heel goede reden. Zo waren er meer rituelen. Iedere ochtend vroegen we de gasten wat hun cijfer was. Is het een 0 of een 10? En wil je er misschien iets over vertellen? “Dat ga ik thuis ook invoeren. Geweldig. Zo leren we gewoon eerlijk te zijn over hoe we ons voelen. En dan hoeven we niet elkaar de schuld te geven, als we zelf een keer met het verkeerde been uit bed zijn gestapt”, riep een moeder enthousiast.

Op zondagavond arriveerde ik moe, maar voldaan thuis. En daar vond ik de filosoof Soren Kierkegaard op de scheurkalender: “Een liefdevol mens veronderstelt dat de liefde in het hart van de ander aanwezig is”. Een liefdevol mens gaat er altijd vanuit dat er in de ander liefde aanwezig is, en bouwt op die manier de ander op. En dat was precies wat er dit weekend was gebeurd.  “Wil je echt liefhebben, ga dan altijd van de liefde in de ander uit”, stond er op de achterkant. Ik had dit weekend heel wat liefdevolle ouders en kinderen mogen ont-moeten.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...