Doorgaan naar hoofdcontent

Pas op, daar loopt het mannetje



“Saar, kom hier”, riep ik naar mijn hond, die met haar grote neus in een holletje zat te snuffelen. Maar Saar luisterde niet. Het was een zonnige donderdagochtend, waarop ik samen met de buurvrouw onze honden aan het uitlaten was. Dat deden we wekelijks. Saar en Pip (de buurhond) leken net een getrouwd stel. Eerst lebberden ze elkaar af en vervolgens liepen ze keurig naast elkaar hun rondje. “Pas op, daar loopt het mannetje”, had mijn buurvrouw paniekerig geroepen. We probeerden onze honden te vangen, maar die lieten zich niet lokken. Zelfs niet met een hondenbrokje.” “Waar dan?”, piepte ik. “Ja, daar om het hoekje.” Die middag biechtte ik de kinderen in de les op dat ik ongehoorzaam was geweest.

“Wat zou jij gedaan hebben?” vroeg ik de kinderen. Nadat ik uitgebreid mijn relaas had gedaan over het gebied waar de honden opeens niet meer los mochten lopen, omdat het broedseizoen was. Bij de ingang stond een groot bord ‘Natuurlijk laat u hier uw hond uit aan de lijn. Zeker in het broedseizoen.’ Ik had er voor gestaan en getwijfeld. Natuurlijk wilde ik rekening houden met de broedende vogels, maar in al die jaren was het onze sullige Saar nog nooit gelukt om een vogel op te jagen. Ze taalde er niet naar. En keffen deed ze ook nauwelijks, dus de rust werd ook niet verstoord.  Daarbij, honden hebben vrijheid nodig om rond te kunnen snuffelen. Maar, er ging ook al een gerucht in het dorp over de handhaver (het mannetje) die bekeuringen uitschreef van meer dan 90 euro, voor elke overtreding. Daar had ik ook geen zin in.

“Nou ja, weet je, ik vaar ook wel eens te hard met mijn bootje. Zolang ik daar verder geen schade mee aanricht. Aan de natuur of zo”, mijmerde de een. En de ander vond dat ik me gewoon aan de regels moest houden. Daar waren ze ten slotte voor. Als niemand zich meer aan regels zou houden, dan zou het een puinhoop worden op de wereld. “Is dat wel zo?” En ik pakte maar eens even het filosofieboek erbij. We waren aan beland bij Immanuel Kant die zich uitgebreid verdiept had in deze kwestie. Hij was tot de conclusie gekomen dat de mens in staat moet zijn om zijn eigen verantwoordelijkheid te nemen. En dat een mens ook een geweten heeft. Hij vond dat ‘je altijd moet handelen volgens een regel waarvan je zou willen dat het een algemeen geldende wet zou zijn.’ “He”, bracht mijn eigen dochter in, die ook aan de les deelnam, “dat zeg jij heel vaak: wat jij niet wil dat jou geschiedt, doe dat ook een ander niet.”

“Je bent je eigen scheidsrechter”, onderbrak ik het spelletje dat we tijdens de rots en waterles eerder die week deden. Er  waren wat meningsverschillen ontstaan over de naleving van de spelregels. Niet iedereen hield zich er aan. Spelen is de perfecte manier voor kinderen om te leren zich aan (spel)regels te houden. Sommigen kunnen dat alleen met een scheidsrechter (meester, juf of mannetje) er bij, maar er zijn ook al kinderen die het met elkaar oplossen wanneer iemand stiekem toch in het spel blijft, terwijl hij al lang af is. Ik streef er altijd naar dat ze hun eigen scheidsrechter zijn, dat ze naar hun geweten luisteren en hun verantwoordelijkheid nemen. Ook bij heel jonge kinderen. Wat daarbij helpt is ze vragen te stellen. “Wat denk je zelf?” “Wat is je plan?” “Hoe ga je dat oplossen?” En dan maar afwachten wat er gebeurt…

Terug naar de honden. Ook ik had mijn plan gemaakt. Ik had besloten om ongehoorzaam te zijn en onze Saar lekker los te laten lopen. En dapper te zijn als ik het mannetje tegen zou komen, die mij een bekeuring zou geven. Ik zou dan niet proberen er onder uit te komen, maar hem mijn overwegingen meegeven en het aan hem laten om de regels strikt op te volgen. Of niet. Maar… het mannetje stond niet om de hoek. De buurvrouw had een geintje uit gehaald.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...