Doorgaan naar hoofdcontent

Het is altijd jouw schuld


"Mam, mam, waar is mijn voetbalsok?" Met een verhit gezicht stormde zoon Jerome de trap af. En daar stond hij voor me. Met in zijn hand slechts een voetbalsok. "Jij moet dat toch weten jij hebt de was gedaan", ging hij schreeuwend verder. Ik besefte dat er geen tijd was om voor de zoveelste keer uit te leggen dat wanneer je je sokken 'in elkaar knoopt', voordat je ze in de wasmand gooit, de kans vele malen groter is dat ze ook weer samen de was uit komen. De tijd drong, de bus zou binnen 10 minuten vertrekken. Dus vertrok hij met een ander stel sokken, stampend van woede het huis uit. "Het is jouw schuld" verweet hij me nog even voordat hij de voordeur achter zich dichtknalde. Ik keek hem met een glimlach op mijn gezicht na.

Een paar dagen daarvoor zat een moeder met haar zoon tegenover me, om nader kennis te maken. Vooraf had moeder een omschrijving van hem gegeven: " Hij luistert slecht, is snel boos en kan zich niet concentreren op school." We gingen met elkaar een spelletje doen om het ijs te breken. Hij bleek zich aan de spelregels te kunnen houden, luisterde naar wat wij vertelden, werd niet boos toen hij leek te gaan verliezen. En was in staat om het spelletje af te maken! Moeder daarentegen werd continu afgeleid door haar mobiele telefoon, liet ons niet uitspreken en ergerde zich er aan dat het spel wel heel lang duurde. "Wanneer gaan we nu eens praten?", riep ze geërgerd uit. Het zou makkelijk zijn om de schuld van alle problemen van deze jongeman bij zijn moeder neer te leggen. Ze gaf niet echt het goede voorbeeld aan haar zoon. Alles waar ze hem van beschuldigde (slecht luisteren, boosheid en weinig concentratie) zag ik bij haar namelijk terug in het spel. Maar dat zou te makkelijk zijn.

Ik besefte dat ikzelf ook regelmatig de schuld kreeg. Als de spruitjes die ik had gemaakt niet te eten waren of als de broodtrommel 's morgens tijdens het ontbijt leeg bleek te zijn. Maar ook in de lessen: als de cursus niet het gewenste effect had, als de les te lang doorging, of per ongeluk te vroeg was afgelopen. Als iemand geen hartje had gehad, terwijl hij het wel had verdiend. Als ik iemand niet meteen had teruggebeld, of dat wel had gedaan, maar diegene was niet bereikbaar. Als de kinderen de lessen leuk vonden kreeg ik te horen dat "ze er ook wat van moeten hoor". Of als ze er niets aan vonden. En ook mijn man Erwin was er een kei in om mij de schuld te geven. Van de hond die s morgens stond te janken, of wanneer ik weer eens iets had laten slingeren. Als het geld opeens op was, terwijl hij in de supermarkt wilde pinnen of wanneer ik de auto niet in zijn achterruit had gezet. En zo telde ik regelmatig tot tien en deed een poging om het het dan van me af te laten glijden.

Het zat me toch niet lekker, dat van die voetbalsok. En terwijl Jerome en ik 's avonds samen in de woonkamer op ons yogamatje zaten, kreeg ik na een aantal oefeningen een ingeving. "Ken jij de mala?" vroeg ik zacht.. "Ja, dan ga je op je hurken zitten en sla je je armen om je knieën heen, zodat je handen op je rug weer elkaar vasthouden." Ik vertelde dat deze houding vernoemd was naar de mala, een kralenketting die hindoeïsten gebruiken om bij de tel te blijven terwijl ze yoga doen of mediteren. Ik pakte een riem en stelde voor om datzelfde te doen. Om onze zegeningen eens te tellen. "Waar ben jij dankbaar voor?" Het antwoord kwam snel, zonder na te denken: "Alles". En toen hadden we slechts een gaatje gehad. De volgende antwoorden kwamen met wat meer bedenktijd: dat ik gezond ben, dat jullie goed voor mij zorgen, dat ik familie heb, dat er vrede is, dat ik kan doen wat ik wil, dat ik naar school kan gaan en veel tijd heb om te voetballen, dat ik vrienden heb, dat iedere dag de zon opkomt. En zo ging hij nog even door. Hij besloot bij het laatste gaatje van de riem alles uit de kast te halen: "dat jij de was voor me doet", fluisterde hij met een grote grijns van oor tot oor.


"Kijk, ik heb hem weer gevonden, mijn voetbalsok!" vertelde zoon Jerome triomfantelijk die avond voor het slapen gaan. De sok bleek achter zijn bed te liggen. Terwijl hij zijn tanden poetste, keken we samen in de spiegel. Ik kon het niet laten om een suggestie te doen: "Dat zouden we eens vaker moeten doen: in de spiegel kijken voordat we een ander de schuld ergens van geven."

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...