Doorgaan naar hoofdcontent

Hulp van boven


"Hoi, Roos heeft veel indruk gemaakt op mij. Wow! Wel na een hoge sprong van haar paard gevallen. Op haar hoofd. We zitten nu thuis. Erwin."

Iedereen gespannen
Het was een nogal chaotische dag. Zoon Jerome moest 's morgens voetballen en zou te horen krijgen of hij bij AZ mocht blijven. Wat een grote wens van hem was. Maar, zo hadden we vernomen, slechts 80 procent van de geselecteerde kinderen zou uiteindelijk door mogen. Hij was gespannen. Dochter Rosalie had 's middags haar springwedstrijd, waar ze zich ontzettend op had verheugd. Van Sinterklaas had ze een echt wedstrijdpak gekregen. Alle opa's en oma's zouden komen kijken. Maar ik niet, want precies op deze middag stond er een bijeenkomst met ouders en kinderen op het programma.

Op zoek naar beschermengelen
Een bijeenkomst waarbij we op zoek gingen naar beschermengelen. Heel toepasselijk voor de tijd van het jaar. En ook voor deze dag, zo bleek later. Een beschermengel is er eigenlijk altijd voor jou. Als je hem of haar wilt horen ten minste. Hij fluistert je in om op te passen bij het oversteken van de weg. Hij troost je wanneer je heel verdrietig bent. En beschermt je wanneer dat nodig is. Jonge kinderen praten soms nog met hun beschermengel, dat wordt dan het imaginaire vriendje genoemd. Al gauw vertellen wij volwassenen dat die niet bestaat. En pas vele jaren later, kom je tot het besef dat ze er misschien wel helemaal naast zaten.

Er was iets aan de hand
Terwijl de kinderen en de ouders lekker zaten te tekenen aan een grote tafel, besloot ik toch even naar mijn mobiele telefoon te kijken. Normaal doe ik dat nooit, maar ik had nu zo'n voorgevoel dat er iets aan de hand was. En dat bleek ook zo te zijn. Rosalie had op het meest stoute paard gereden en was flink hard van start gegaan. Het leek wel of ze zweefde, vertelde Erwin achteraf. Na de hindernis maakt Goofy een stevige landing, waarbij Rosalie in volle vaart werd gelanceerd. Ze viel op haar hoofd en kon zich niet meer bewegen. Ze had pijn in haar nek en haar rug. In de kantine, waar de opa's en oma's op de eerste rij zaten te kijken, was er paniek. Rosalie werd huilend afgevoerd.

Een engel om te waarschuwen en te beschermen
Een paar dagen later lag ik ziek op bed. Rosalie was weer op de been en vond het heerlijk om voor mij te zorgen. Ze masseerde mijn nek, kamde mijn haar, schilde een appeltje en legde een warm dekentje over mij heen. Terwijl ze zo bezig was, begon ze een verhaal te vertellen, uit het niets. "Er was eens een engel die naar de aarde gestuurd werd, om daar de mensen te helpen. Om mensen te waarschuwen en om ze te beschermen. Ze begon bij de kinderen, dat was nog makkelijk, want die vertrouwden direct op haar. Volwassenen waren een stuk moeilijker. Toen ontmoette ze een oude chagrijnige man, die altijd iedereen de schuld gaf. Hij wilde niet luisteren. De engel werd er zelf ziek van. Totdat het de engel lukte om de oude man in de spiegel te laten kijken. Hij zag zichzelf en dat was voor de engel voldoende om terug te keren. Het werk op aarde zat er voor haar op." Ik had tranen in mijn ogen.

Vertrouwen op dat stemmetje
In mijn herinnering ging het vervolgens terug naar al die momenten dat het bij mij net goed afliep. Jaren geleden, toen ik in de auto op de snelweg in slaap was gesukkeld en net op tijd kon remmen. En toen ik met mijn racefiets een afdaling maakte in de bergen in italie. Ik werd ingehaald door Pantani, dacht ik. En zette de achtervolging in. Strak in de bochten, waar flink wat keien lagen. Erwin zag me langs racen en hield zijn hart vast, maar het liep goed af. Net als al die keren dat ik het gas aan liet staan in de keuken. En de aardappels die stonden droog te koken in de pan. Het begon al te smeulen, maar er was dat stemmetje dat mij waarschuwde. Ik vertrouw op dat stemmetje, en dat maakt het leven er een stuk prettiger op.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...