Doorgaan naar hoofdcontent

Doen door niets te doen


“Gewoon stil blijven liggen”, fluistert man Erwin zachtjes in mijn oor. Ik stop mijn hoofd onder de dekens, maar hoor nog steeds de driftige krabbewegingen van Saar de hond tegen de slaapkamerdeur. Ze is al lang wakker en vindt dat het tijd is voor ons om ook maar eens wakker te worden. Ik heb de neiging om zuchtend uit bed te kruipen en de deur voor haar open te doen, maar besluit mijn aandacht te richten op de vogeltjes die voor ons slaapkamerraam aan het tjilpen zijn. En warempel: Saartje druipt af. Ik besloot die week vaker “te doen door niets te doen”.Thuis en in de lessen. Door zoveel mogelijk "te zijn". En kan het iedereen aanraden!

En daarbij werd ik geïnspireerd door verhaal van Ming en Tibbe. Een prachtig prentenboek over wat je nog kunt geven aan iemand die alles al heeft. De kinderen en hun ouders in de Eigenwijz-les luisterden ademloos toe. Ming ging namelijk op zoek naar “Niets”, maar waar vind je “niets” in een wereld vol “iets”. “Er is niets op tv…”, maar toen Ming hem aanzette, zag hij alleen maar bewegende beelden. “Er is niets leuks te koop in de winkel”, en Ming zag schappen vol spullen. “Ik heb niets te doen”, hoorde hij iemand verzuchtte, maar diegene was vooral druk bezig. Hij besloot een doos te kopen en daar niets in te doen. Tibbe was dolgelukkig met dat “niets”, want het bleek “iets” te zijn: hun vriendschap. En samen gingen ze stil genieten van dat “niets”. Wij deden dat ook in de les met de ouders en kinderen. Stil zitten net als Ming en Tibbe, we hielden elkaars handen vast, sloten onze ogen en genoten van helemaal niets.

“Juf, ik heb een wrat onder mijn voet." Strompelend kwam hij de Rots en waterles binnen. Ik luisterde naar zijn verhaal, maar besloot er niets mee te doen. Gewoon afwachten. Na 5 minuten was hij zijn wrat vergeten en deed hij lekker mee met de andere kinderen. Datzelfde gebeurde ook jaren geleden. In de finale van de Rots en Waterles (waarin een plankje mocht worden doorgeslagen), kwam een jongeman binnenlopen met zijn arm in een mitella. “Ik heb een enorme wond en ik kan helaas geen plank doorslaan.” Ik liet het erbij. Pas toen er vier plankjes doormidden waren geslagen (door andere kinderen) trok hij zich terug op de wc, haalde zijn arm uit de mitella, scheurde het verband eraf, liet mij de wond zien (zo groot als een wrat). En hij sloeg zijn plankje doormidden.


“Jij zou je eens moeten concentreren op de was”, schreeuwt zoon Jerome met een verhit gezicht naar me. Ik zit stil op mijn yogakussen “te doen door niets te doen” en hij stormt naakt de slaapkamer binnen. Terwijl hij onder de douche vandaan kwam, ontdekte hij dat hij geen schone onderbroeken meer had in de kast. Ik besluit even tot 10 te tellen en heb moeite om een glimlach te onderdrukken. Het zou makkelijk zijn om nu een preek af te steken over onderbroeken die achter het bed worden gegooid en zijn eigen bijdrage aan het huishouden. En de toon die hij aanslaat naar mij. Maar zo’n preek komt dan zeker niet aan. Ik doe niets en hij stormt naar zolder om een onderbroek van de waslijn te halen. Zijn zuster Rosalie hoort het aan en sluipt mijn kamer in. Ze neemt mijn hoofd in haar handen en fluistert: “Mam, hij meent het niet hoor, hij is gewoon een beetje moe.” We kijken elkaar aan en ik opper: “Misschien zou hij ook vaker eens iets moeten doen door niets te doen.”

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...