Doorgaan naar hoofdcontent

Ik vind je lief

"Er is iemand die wel een heel bijzonder cadeau krijgt vandaag..." Met begerige blikken keken de kinderen naar alle pakjes die we hadden uitgestald in het midden van de tent. Het was de laatste dag van het vakantiekamp en omdat we dit jaar geen jarige job hadden, besloten we elkaar een cadeautje te geven. "Omdat we het zo fijn hebben met elkaar," had iemand als reden opgegeven. Ze verheugden zich er op om hun cadeau in ontvangst te nemen. En misschien verheugden ze zich nog wel meer op het geven van hun eigen cadeau. Maar wie zou dat bijzondere cadeau (een kus!!!) mogen ontvangen?

"Mijn cadeau eerst", riep een enthousiast meisje met stemverheffing. Ik ging er van uit dat ze bedoelde dat ze als eerste haar cadeau wilde hebben. Net als dat ze de afgelopen dagen als eerste steevast een dubbele boterham met extra veel chocoladepasta wilde. En terwijl ze die in haar mond had er alvast nog maar een bestelde. Maar dit keer wilde ze dolgraag een ander blij maken, met haar zelfgemaakt cadeau. Vol spanning keek ze hoe het zorgvuldig werd uitgepakt, haar onderlip trilde. En er kwam een glimlach van oor tot oor toen ze het blijde gezicht van de ander zag.

"Ja ik wil dit cadeau weggeven, omdat ik haar zooooo lief vind. Maar wat ik echt niet leuk vind is dat ze ook wel eens poezen aait. Daar word ik zo jaloers van. Woef." Ook Saartje de hond had deelgenomen aan het kamp en met de "hondenstem" legde ik uit waarom zij een hondenkus als cadeau wilde geven aan de "gelukkige". Er was geen ontkomen aan en met veel hilariteit smeerden we wat pindakaas op de wang. Saartje vervulde haar taak en deed zich tegoed aan de lekkernij. Met zorgvuldige likken werd de wang onder handen genomen. En niet alleen zij genoot.

"Ik heb gisteravond deze sjaal gekregen", vertelde mijn vriendin aan de kinderen. En ze showde haar gebreide sjaal in regenboogkleuren. Ze had het gevonden in haar praktijkruimte en dacht eerst dat iemand het had laten liggen. Totdat ze het bijbehorende briefje las waarop de anonieme gever uitleg gaf over het geschenk. Met een link naar de bijbehorende facebook pagina om een berichtje achter te laten of het in goede orde was ontvangen en wat de verrassing met haar had gedaan. "Al wordt het vandaag 30 graden, ik hou mijn sjaal om", vertelde ze glunderend.

Ik dacht terug aan een week geleden. Samen met dochter Rosalie liep ik de hond Saar uit te laten. Terwijl we relaxed in het gras lagen, ontdekte ze een klavertje vier. "Wow". Dolgelukkig was ze er mee, maar het geluk werd nog groter toen ze het klavertje 10 minuten later al weer weg gaf. In de verte zagen we de buurman lopen, met een gebogen rug. Hij maakte een treurige indruk, en dat was hij ook. We wisten dat zijn vader een dag daarvoor was overleden. "Mam, ik ga mijn klavertje aan hem geven", en ze huppelde naar hem toe. Ik zag een glimlach verschijnen.


Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...