Doorgaan naar hoofdcontent

Oorlog in de tent

"Het is niet eerlijk, ze hebben vals gespeeld." "Nietes." Met rood aangelopen gezichten stonden de twee partijen lijnrecht tegenover elkaar. Ze hadden tijdens het vakantiekamp levend stratego gespeeld en waren het niet eens over de interpretatie van de spelregels. De kaartjes waren volgens de ene partij stiekem door de andere partij gewisseld. En de andere partij betichtte hun er van dat ze de "vlag" stiekem hadden verstopt, zodat het voor hun onmogelijk was om te winnen. "Maar jongens, het is toch maar een spelletje?" Opperde een van de kinderen. Nee, dit was geen spelletje meer, dit was oorlog.

"Ik ga naar huis", schreeuwde een van de jongens. Hij pakte zijn rugzak en vertrok. "Ik ga weg." En nog eentje liep stampvoetend weg. De sfeer werd grimmig en ik besloot eerst twee vredesstichters in te zetten om iedereen weer "binnenboord" te krijgen. Dat lukte. Het lukte zelfs om met elkaar in de kring te gaan zitten, waar de vredesbesprekingen gingen plaatsvinden. Die ochtend hadden we het prachtige verhaal verteld over de vliegwedstrijd tussen de vogels. Het musje had gewonnen, maar ontdekte dat dit niet had gekund zonder de ander. "Zullen we nu een spel gaan doen, waarbij het niet gaat om winnen of verliezen, maar om samenwerken?" Daar hadden ze wel oren naar.

En zo gingen we een levende piramide maken. De sterksten onderop en de lichtere in de top. "Ik hou het niet meer", en de piramide stortte in. Het zorgde voor veel plezier. We verzonnen nog meer spelletjes: samen de overkant van het voetbalveld bereiken zonder met je voeten de grond te raken. Er waren kinderen die gingen kruipen, die op elkaars rug klommen en... die gewoon liepen. "Ik heb toch schoenen aan, dan raken mijn voeten niet de grond." Het laatste spel was het meest spectaculair. We maakten twee rijen met kinderen die elkaars handen vasthielden. Zij gingen ervoor zorgen dat de brug die op deze manier ontstond, sterk genoeg was om er over heen te klauteren. "Zoiets leuks heb ik echt nog nooit gedaan." Vertelde de jongeman die mij eerder had verteld dat hij thuis voornamelijk met zijn Nerf guns speelt.

"We gaan vandaag in de werkplaats samen een schilderij maken, waarbij alle delen op elkaar aan sluiten." Er werd moeilijk gekeken bij deze opdracht. En het werd nog moeilijker toen we vertelden dat we niet gingen schilderen, maar borduren. De panelen werden genummerd en het plan gesmeed. "Met wie moet jij rekening houden bij het maken van jouw paneel?" "En wat wordt het ontwerp?" "Met welke kleur gaan we werken?" Toen ze eindelijk aan de slag konden, bleek er nog vraagstuk te zijn. Ik had namelijk niet genoeg naalden meegenomen voor alle kinderen, zo bleek. "Ooh, dat geeft toch niets, dan wachten we rustig op onze beurt." En vredig zaten ze toe te kijken hoe het schilderij tot stand kwam.



Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...