Doorgaan naar hoofdcontent

Ik voel me niet zo lekker


“Nou, dat ging in onze tijd wel anders hoor. Je was pas ziek, als je flinke koorts had en anders ging je gewoon  naar school”, vertelde mijn moeder met een serieus gezicht. Ik had haar het appje van dochter Rosalie laten lezen, waarin ze schreef: “Ik heb hoofdpijn en ben duizelig. Wat zal ik doen, naar huis komen?” Ik besloot de bal terug te leggen bij haar: “Je kan alleen zelf voelen hoe ernstig het is. Wat heb je nodig om je wat lekkerder te voelen?” Het bleef stil en ik verwachtte dat ze wel een rondje was gaan lopen in de buitenlucht in de pauze, of wat water had gedronken op het toilet. Maar het bleek toch anders te lopen.

“U spreekt met meneer…. Ik bel u namens de school waarop uw dochter zit. Ze voelt zich helemaal niet goed en ik kan niemand bereiken.” Ik hoorde de paniek van deze meneer door het voicemailbericht heen. Het was vrijdagmiddag en tussen twee lessen door besloot ik even een blik op mijn telefoon te werpen. Ik had drie gemiste oproepen en dus dit bericht van de school van Rosalie. Het bericht ging nog even verder: “Ik stuur haar nu naar huis en verwacht dat daar iemand is om haar op te vangen.” Mmm, had ik de ernst van de situatie verkeerd ingeschat vanmorgen? Of was er misschien iets anders aan de hand?

“Mam, kunt u even langs gaan, want Rosalie is ziek naar huis gegaan en ik ben pas om 6 uur thuis vanavond?” Natuurlijk sprong mijn moeder (samen met mijn vader) in de auto om eens even polshoogte te nemen. Ze troffen Rosalie op de bank, onder een dekentje, met de hond op schoot, kijkend naar een film. Haar lievelingsbezigheid als ze zich niet lekker voelde. “Ze ziet wat bleek, maar verder is er volgens mij niet veel aan de hand”, was de update van mijn moeder een uurtje later. Ze maakten er samen een gezellige middag van. Oma verwende Rosalie met versgelakte nagels en Rosalie verwende oma met een heerlijke smoothie.

Het zat me niet lekker, want het was niet de eerste keer dat Rosalie ziek naar huis ging, of zelfs niet eens naar school kon. “Misschien heeft ze last van haar hormonen”, suggereerde een vriendin. “Ze is nu toch ook al 13 jaar?” Ik ontdekte echter een patroon in de ziektemeldingen. Die waren er vooral wanneer ze het druk had en aanhikte tegen een proefwerk. Zo ook nu. Tijdens het avondeten bracht ik het ter sprake. En vertelde haar over het voicemail bericht en de paniek in de stem van de docent. “Wat was er nu eigenlijk aan de hand?” “Hoe ziek was je?” En ik vertelde over hoe mijn eigen moeder dat altijd prima kon inschatten: met de thermometer tussen de billen. “Het viel eigenlijk wel mee”, gaf ze toe.  “Ik was alleen erg moe.”


“Bij ons op school is er een jongen die als hij geen zin heeft om een proefwerk te maken, of liever naar huis wil, gewoon naar de supermarkt gaat en een paar zakken chips koopt. Die eet hij dan in een keer leeg…”, vertelde zoon Jerome. Hij had zich ook gemengd in het gesprek. “En dan wordt hij zo misselijk, dat hij groen ziet. En dan gaat hij zich melden bij de concierge en mag hij naar huis. Maar hij heeft zich zelf er mee. Want dat proefwerk moet hij dan een week later inhalen, op het laatste uur. Dat is echt geen pretje.” Rosalie voelde aan dat dit toch niet het voorbeeld was dat zij zou gaan volgen. Volgende keer toch maar even in de pauze een luchtje scheppen en de toets gewoon goed voorbereiden?

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...