Doorgaan naar hoofdcontent

Kan ik in een dier veranderen?

Kan ik in een dier veranderen?

Nieuwsgierig zaten ze rond het tafeltje. De één met een croissantje in de hand, de ander met zijn mobiel. En er waren er een paar die mijn "vraag-maar"-kaartjes bestudeerden. Het was tien minuten voordat de yogales zou beginnen en we gebruikten deze tijd altijd even om "te landen". Om los te komen van alles wat er die dag was gebeurd, of nog ging gebeuren. Van de rekensommen en van de ruzie op het schoolplein. "De kaartjes geven je antwoord op voor jou belangrijke vragen", las ik voor. "Vragen die met ‘ja’ of  ‘nee’ beantwoord kunnen worden." "Ik zou graag willen weten of ik in een dier kan veranderen", kwam er zachtjes uit onverwachte hoek. Ik keek de jongeman aan en voelde dat dit voor hem echt belangrijk was om te weten.

"Mmm, wat heeft deze vraag eigenlijk met yoga te maken?" vroeg ik. "Nou gewoon, je hebt bij yoga toch allemaal houdingen die een dierennaam hebben", werd er al snel geantwoord. Ja, ze konden zich de cobra nog herinneren, en de koeienkop, en de leeuw. En ze konden zich ook nog herinneren welk gevoel ze er bij kregen als ze die houding voor wat langere tijd aanhielden. "Dan word je een cobra." Het gesprek ging verder. "Mijn vader heeft in Afrika gezien hoe een mens een aap werd." Vol ongeloof keken de andere kinderen hem aan. En op dat moment kwam de betreffende vader de lesruimte binnenlopen.

"Ik was daar voor een half jaar in een kleine gemeenschap. De mensen leefden vredig met elkaar samen, onder leiding van een dorpsoudste." De vader had  plaats genomen in onze kring en de kinderen hingen ademloos aan zijn lippen. Hoe zou dit aflopen? "In het nabijgelegen oerwoud woonden allerlei dieren. Ook gorilla's. In de nabijgelegen grote stad at men graag gorillavlees. Ze dachten dat ze dan de kracht van de gorilla zouden krijgen." Op een dag hoorde de dorpsoudste dat een jager uit de stad een hele gorillafamilie in het oerwoud had vermoord. Het vlees had hij verkocht in de stad." "De dorpsoudste sprak een vloek uit over de jager, waarna hij veranderde in een klein bang aapje."


"Weet je, ik til die zware kist met hout wel voor je naar zolder", beloofde man Erwin. Een week later stond de kist nog in de weg. Ik probeerde er niet meer op te letten, maar voelde boosheid opkomen als ik er aan dacht. Bij mijn yogales die week, leerde ik hoe je de kracht van een olifant bij jezelf kon opwekken. En ik besefte opeens dat dit een mooi moment was om het toe te passen. Het werkte! En vol trots vertelde ik Erwin bij thuiskomst wat ik had gedaan. "Ja, ik heb hem express laten staan, zodat jij de yoga wat meer in de praktijk kan brengen", vertelde hij met een glimlach om zijn mond.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...