Doorgaan naar hoofdcontent

Wie heeft dit gedaan?


“Ja Angela, met Kees hier, ik bel je even over het volgende…” Het was zaterdagochtend 9 uur en Kees, de beheerder van de ruimte waar ik op zaterdag les geef, hing aan de telefoon. “Ik wil geen zeurpiet zijn, maar vind toch dat je moet weten dat iemand jouw naam op de muur heeft geschreven, met pen.” Vervolgde hij zijn verhaal. “Het is vast een fan van je.” Ik overwoog wat te doen en vroeg hem om het nog even niet weg te poetsen, dan zou ik het die middag met de groep kinderen kunnen bespreken. “Oke, dat komt wel goed. Vat jij hem maar eens flink in zijn kraag”, sloot hij het gesprek af.

“Mijn cijfer is vandaag een 8, want ik heb gevoetbald en we hebben gewonnen.” “Mijn cijfer is een 7, want het is lekker weer.” We startten de rots en waterles met een kringgesprek, zoals altijd. Om even te kijken hoe de vlag ‘er bij hangt’.  Ik vertelde dat mijn cijfer een drie was en dat dit alles te maken had de muur waarop mijn naam was geschreven. Het gemurmel verstomde en ik had alle aandacht. Voor de les had ik getwijfeld hoe ik dit aan de orde zou brengen. Ik had als ‘rots’ kunnen reageren en net zolang kunnen wachten totdat de schuldige bekende en hem vervolgens als straf mijn naam 100 keer op een vel papier laten schrijven. Of ik had als ‘water’ kunnen reageren en er niet te veel aandacht aan besteden. Het werd de gulden middenweg.

“Ik baal hier zo ontzettend van. Waar haal je het lef vandaan om mijn naam te schrijven op de muur van dit prachtige monumentale pand, waar we te gast zijn. “ Het was muisstil. “Had er dan in ieder geval nog een hartje bij getekend of zo…” Die middag was ik lopend naar de lesruimte gegaan. Door het tunneltje onder de weg door. Het tunneltje dat voorzien was van een anti-graffiti verflaag, maar waar de afgelopen week weer flink was gespoten. De afbeeldingen kwamen niet verder dan wat strepen, teksten en een piemel. “Ik heb een keer een graffiti-cursus gevolgd en geleerd hoe je met de spuitbussen kunst kan maken”, vulde een meisje mij aan. “Ja dat is al iets ander, als het er een beetje mooi uitziet’, wist een ander te vertellen. Maar het blijft vandalisme, toch? Dat je iets kapot of lelijk maakt, dat niet van jou is. Die hebben vast geen rots en watercursus gevolgd.


Ondertussen staarden de kinderen naar de muur. Daar stond mijn naam nog steeds op geschreven. “Wie het gedaan heeft interesseert me niet. Ik hoop van harte dat hij of zij hier net zo van baalt als wij allemaal. En dat deze les misschien wel de belangrijkste les van zijn of haar cursus zal zijn.” “Waarom wil je dat niet weten, dan?”, vroeg iemand. “Dan kun je hem toch straf geven?” En ik besefte dat dat waarschijnlijk de meest natuurlijke reactie zou zijn. Ik vertrouw erop dat mijn aanpak in dit geval op den duur meer effect zal hebben. Je bent je eigen scheidsrechter en zal zelf moeten gaan bepalen of wat je doet goed of slecht is, en welke consequenties dat vervolgens zal hebben op jou en je omgeving. Dat maakt de kinderen groot met een groot verantwoordelijkheidsgevoel en moreel besef. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...