Doorgaan naar hoofdcontent

Mam, laat me maar los

“Zie jij wat ik zie?” vraag ik aan zoon Jerome die naast me loopt. Het is donker in de straat en we besloten om zus Rosalie samen even op te halen van de manege. De hond Saar moest immers ook nog uitgelaten worden. “Ze fietst samen met iemand, het lijkt wel een jongen” is zijn antwoord. Zijn ogen zijn een stuk beter dan die van mij en naarmate ze dichter bij komen, zie ik inderdaad dat Rosalie druk in gesprek is. “Nee he”, verzucht Jerome verschrikt. “Het is …” “Wat moet ze daar nou mee?” En hij vervolgt: “Mam, ik ken hem nog van school. Dat is echt zo’n player. Hij zit alleen maar op paardrijden, omdat daar meisjes op zitten. Hij heeft altijd wel 2 vriendinnen tegelijk. En dumpt ze dan weer.”

“Mam, laat me maar”, had ze die ochtend tegen me gezegd. Ik moest me vooral niet bemoeien met haar en haar gewoon met rust laten. Maar ik maakte me zorgen. Zag de wallen onder haar ogen met de dag blauwer worden. Als ze thuis kwam, dan trok ze zich direct terug op haar kamer. En als we geluk hadden, kwam ze rond het avondeten naar beneden. “Ik heb het gewoon een beetje druk.” Wat was die basisschooltijd toch lekker overzichtelijk, mijmerde ik. Ze kwamen uit school naar huis, dronken een kopje thee en gingen lekker (buiten) spelen. Ik kende hun vrienden en vriendinnetjes en kwam ook regelmatig bij hun ouders over de vloer. Maar ja, ze werden groter. Stonden op eigen benen en ik moest leren loslaten.

“Ik heb donderdag een zitje”, had zoon Jerome in de kerstvakantie gemeld. “Een wat?” “Nou gewoon een zitje… Ken je dat niet dan, deden ze dat niet in jouw tijd?” “Dan komen we met een groep vrienden bij elkaar en gaan we wat drinken en een filmpje kijken of zo, of gamen…” “Ik wist niet dat jij vrienden had?” vroeg ik met een grijns. Het eerste jaar op de middelbare school, had hij zich vooral gericht op de school en niet echt op de klasgenoten. Met Kerst kende hij nog niet de namen. Maar dit jaar had hij het anders aangepakt, er wat meer zijn aandacht opgericht. En was hij dus uitgenodigd voor een zitje. “Waar blijft hij toch?” vroeg ik die avond aan Erwin. Het was inmiddels half 12 en hij was nog niet thuis. Hij nam zijn telefoon niet op en we wisten niet waar het zitje was. “Ja, ik had de bus gemist”, was zijn verklaring toen hij om 12 uur binnen kwam lopen. Loslaten.

“Rommie, hoe zit het met die buitenspelregels bij voetbal”, vroeg Rosalie poeslief aan haar broer tijdens het ontbijt. Verbaasd keek ik op. Ook de mond van haar broer viel open. “Sinds wanneer wil jij dat weten, ben jij geïnteresseerd in voetbal?” “Nou gewoon”, en ze draaide wat ongemakkelijk op haar stoel. “Heb je soms een vriendje die op voetbal zit?” vroeg hij achterdochtig. En het was duidelijk een schot in de roos. “Nee, man doe niet zo stom, echt niet. Ik wil geen vriend, ik heb al een hond. Jongens zijn stom…” Ik keek haar aan en zag een rode kleur op haar wangen verschijnen. “Jaja.” “Niet mee bemoeien”, fluistert een stemmetje mij in. En ik hou mijn mond.


“Een week lang naar Oostenrijk, met school, leuk he mam!” Natuurlijk vond ik het leuk voor haar, maar het was wel de eerste keer dat ze zo lang zonder ons op vakantie ging. En dan nog wel skiën in Oostenrijk. Zelfstandig als ze was, had ze haar tas ingepakt, inkopen gedaan en stond ze op zondagavond om 7 uur klaar om in de bus te stappen. Ik had een brok in mijn keel. Net als toen ze voor het eerst gingen logeren bij oma, naar de kinderopvang, naar de basisschool, naar zwemles, naar paardrijden, naar voetbal, op de fiets naar school en naar de middelbare school. “Wat zal de volgende stap worden?’ vroeg ik me af terwijl ik druk zwaaide naar een donker raam. In de hoop dat ze het zou zien. Een week later stond ik er weer. Vrijdagochtend vroeg om 7 uur. “Jaaaaaaaaa”, met een sprint komt ze op me af. Twee tassen over de schouder. Ik spreid mijn armen voor een omhelzing. Maar de hond Saar is eerst aan de beurt…

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...