Doorgaan naar hoofdcontent

Gebruik toch je verstand

“Toen ik vanmorgen wakker werd, was ik opgelucht...”  De aandacht was getrokken. “Ooh, ik weet het al, de oorlog tussen Trump en Kim Jong-un  is nog niet uitgebroken.” Viel het meisje dat recht voor me op het yogamatje zat, me in. Ze zat vaak op die plek tijdens de les en beschikte over de gave dat ze mijn gedachten kon lezen. “Ja, weet je die Trump is echt een mafketel, maar hij gaat geen oorlog maken hoor. En die Koreaan is daar veel te klein voor. En trouwens, ze weten toch niet waar Nederland ligt.” “Het zijn gewoon sukkels, wij noemen Donald Trump bij ons op school Donald Duck. En hij ziet er ook niet uit he”, onderbrak de jongeman naast haar. Ze kwamen al jaren samen naar de yoga- en filosofielessen. “Aha", antwoordde ik. "Dit is nu precies wat er gebeurt in de grote wereld van Trump en Kim Jong-un. Er wordt gereageerd vanuit emoties, ze vallen elkaar op hun persoonlijkheid aan. Maar wat zal deze heren echt dichter bij elkaar brengen?” En de les was begonnen…

“Lieve Hilde. Als je dit leest, hebben we al door de telefoon met elkaar gesproken over het tragische ongeval dat hier gebeurd is. Ik vraag me wel eens af of oorlog en geweld te vermijden zouden zijn als de mensen beter zouden leren denken. Misschien zou het beste middel tegen oorlog en geweld een cursus filosofie zijn. Wat denk je van een filosofieboekje van de VN dat aan alle nieuwe wereldburgers in hun eigen taal wordt gegeven?” Terwijl de kinderen aan het eind van de yogales rustig zaten te tekenen rondom de grote witte tafel, las ik voor uit het boek De Wereld van Sofie. Sofie had een ansichtkaart gekregen, die bestemd was voor Hilde. De afzender bleek een VN-soldaat te zijn. Dat kwam wel vaker voor, en dat maakte het verhaal zo spannend.  Deze roman over de geschiedenis van de filosofie stond al een paar jaar op het programma van de cursus Yoga en Filosofie. En langzamerhand waren we van Socrates aan beland in de Barok van Descartes en Spinoza.

“He, dat was ook mijn oplossing”, opperde de jongeman naast mij verbaasd. Hij liet zijn potlood vallen en keek me met grote ogen aan. “Nou, dat eigenlijk iedereen weer eens zijn verstand zou moeten gebruiken. En dat we daarmee oorlog kunnen voorkomen.” Tijdens de les had ik ze gevraagd om gedurende de concentratieoefening zich te richten op de vraag: “Wat heeft Donald Trump nodig om niet de oorlog te verklaren aan Noord Korea?” Het bleef 15 minuten doodstil en iedereen zat met zijn ogen dicht te wachten op het antwoord dat ze zouden mogen ontvangen. Als eerste kwam mijn eigen dochter aan bod: “Nou, ik kreeg het inzicht van de elementen (water, vuur, aarde, ether, lucht). Trump is nogal “vurig” en we hebben nu “water” nodig om het brandje te blussen en om verbinding te maken. Zodat er weer een dialoog ontstaat.” “Hij heeft liefde nodig, dat hij weer liefde voelt voor alle mensen op de wereld en er niet zomaar 25 miljoen wil vernietigen”, opperde een ander. En dan was er nog iemand die suggereerde dat hij misschien aan yoga zou moeten doen. Dan zou hij wat kalmer en wijzer worden.

De volgende week had ik twee extra yogamatjes neergelegd. “Komt er nog iemand?” hoorde ik iemand vragen. “Ja, ik blijf hopen dat Kim Jong-un en Donald Trump aanschuiven.”

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...