Doorgaan naar hoofdcontent

Knuffelen?


“Ik ben … Ik hou van voetbal en gamen en dat zijn dus ook mijn hobbies. Ik heb er ook last van dat ik altijd maar boos word op andere kinderen als ze me plagen. Ik wil bij rots en water leren niet meer boos te worden op anderen. Niet altijd maar grappig te zijn. Niet altijd maar negatief te denken.” Ik lees het verfrommelde handgeschreven briefje een paar keer door. En er valt me iets op. Deze jongeman gebruikt wel drie keer het woord NIET. En ik besloot de komende lessen daar dus NIET op te letten en eens te kijken naar wat hij WEL graag zou willen en kunnen. “Profvoetballer worden, is mijn grootste wens. Maar mijn vader zegt dat ik daar nog NIET goed genoeg voor ben.”

“Maak je borst maar nat”, fluisterde de leerkracht me die middag toe. En ze knikte naar de bewuste jongen die met een heel boos gezicht het lokaal binnenloopt. Hij heeft vanmorgen al twee keer een time out gehad en heeft daarbij de juf uitgescholden en iemand een klap verkocht. “Dat komt goed uit, de les gaat vandaag over evenwicht”, antwoord ik haar en ik neem een ijzeren staaf in mijn hand. Terwijl ik hem laat balanceren op mijn vingertop, verstomd het geroezemoes en kijken de kinderen vol aandacht naar de staaf. Voorzichtig tik ik met mijn vinger tegen het uiteinde van de staaf, die daarop in beweging komt. En ik vertel daarbij over hoe ik vandaag flink uit evenwicht was.

“Ik was ook vanmorgen uit evenwicht”, onderbreekt hij me. En begint uitgebreid te vertellen over zijn aanvaringen die ochtend in de klas. Ik zie de boosheid weer opkomen en besluit hem te vragen wat hij nodig heeft om weer in evenwicht te komen. Dat weet hij NIET. Het ligt namelijk niet aan hem, maar aan de anderen. De kinderen die  hem pesten en de juf die streng is. Terwijl hij nog even doorpraat wijs ik hem met mijn wijsvinger aan. “Als ik iemand anders de schuld geef (en misschien wel naar hem wijs), wijzen er  nog altijd drie vingers en een duim naar mij zelf.” Hij valt stil en maakt hetzelfde gebaar als ik. Ook de andere kinderen doen mee. “De wijze (!) les is dan ook, kijk eerst naar jezelf, voordat je een ander de schuld geeft.”

Terug  naar de ijzeren staaf. Want we hadden nog niet het antwoord op de vraag hoe we weer in evenwicht kunnen komen als we flink geraakt zijn door boosheid, angst of verdriet. Het antwoord kwam uit onverwachtse hoek: “Nou ik ga gewoon leuke dingen doen. Een boek lezen of lekker met mijn poppen spelen.” En een ander vulde aan: “Ja, ik ga de poes aaien. Daar word ik dan weer heel rustig van.” Waarop mij opeens te binnen schoot  hoe dochter Rosalie de lucht kon klaren: “Knuffelen?” Riep ze dan wanneer ik boos op haar was. Waarbij ze haar armen naar me uitstak. En ook de vriendinnen op de middelbare school werden iedere ochtend door haar geknuffeld. Het was een traditie geworden waar de meiden aan meededen en waardoor de goede sfeer er meteen in zat.


Ik zag vanuit mijn ooghoek dat het boze gezicht van de jongeman was verdwenen. Nadat we door middel van allerlei oefeningen het evenwichtspunt in ons lichaam hadden gevonden, was de les al weer afgelopen. Hij bleef nog even hangen om na te praten. En vertelde over hoe hij had genoten van de les en al weer uitkeek naar de volgende keer. “Dan gaan we het over een grote schat hebben”, verklapte ik hem. Terwijl ik een arm om zijn schouder legde. Waarop hij zachtjes antwoordde: “Ik weet al welke: dat ben jij. Knuffelen?”

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...